TOUR DE FRANCE – DAG 4 – OUDE HELDEN EN FRIS BLOED

Op dag vier van de Tour was de eerste finish bergop getrokken. Alle tenoren zongen keurig hun partij mee in de beklimming naar Orcières-Merlette. Slechts Guillaume Martin waagde zich aan een solo. Roglic manifesteerde zich als dirigent, pakte met speels gemak de Fransman terug en nam op de streep de overwinning en bonificatie. JumboVisma ligt nog steeds op koers voor het geel in Parijs.

Orcières-Merlette heeft een geweldige historie als finishplaats van Touretappes. Steven Rooks won er in 1989 een tijdrit in de Tour. Uiteraard bergop, maar de lange Noordhollander stond niet bepaald bekend als tijdrijder. Die dag was hij sneller dan erkende chronorijders als Indurain en LeMond. For the record: Fignon was die dag 47 seconden langzamer dan de Amerikaanse tourwinnaar. 

Orcières-Merlette heeft echter nog veel meer faam door de Tour van 1971. Op die dag reed de Spanjaard Luis Ocana alles en iedereen aan gort op de Zuidfranse berg. Van Impe bleef met ruim vijf minuten nog in de buurt, maar Merckx kreeg er mogelijk de grootste oorwassing in zijn carrière. De Belg won weliswaar deze Tour, maar op Orcières-Merlette gaf hij 8;42 minuut toe op de ontketende Ocana. Jarenlang waren het gezworen vijanden. Pas jaren later nam Ocana het initiatief om de strijdbijl te begraven.

De grootste winst voor JumboVisma werd gisteren misschien wel gemaakt tijdens een koers in Italië. Daar eert men oude helden met een eigen wielerweek: Coppi e Bartali. De eerste etappe werd daar in een sprint gewonnen door Olav Kooij. 18 jaar, zojuist een profcontract getekend en pas volgend jaar in de WorldTour-ploeg van de gele brigade. Hij liet in de straten van Gatteo volwassen mannen als Hayter, Bauhaus en Pasqualon achter zich en geldt gelijk als de natuurlijke opvolger van Groenewegen.

Waar vroeger renners enkele jaren bij de beloften reden of in pro-continentale teams lijkt leeftijd nu geen maatstaf meer. Goed genoeg is oud genoeg. Evenepoel, Pogacar, Hirschi, Ardila, Almeida, Bagioli. In de tijden van Post en Godefroot moesten ze bidonnen halen en bij het eten wachten tot de kopmannen hadden opgeschept. Nu eten ze met speels gemak en gezonde brutaliteit het bordje leeg van wereldkampioenen en erkende ronderenners.

Related Posts