TOUR DE FRANCE – DAG 14 – KRAGHPATSER

Eerder deze week haalde ik herinneringen op aan de kleine Rus Ekimov. Een dag later stak ik de loftrompet over het beleid en management van Team Sunweb na de fraaie zege van Marc Hirschi. Blijkbaar worden mijn columns goed gelezen door het team of besproken aan de eettafel. Vandaag werden teamgeest en de ultieme jump op bijna perfecte wijze gecombineerd in de finale van de veertiende etappe. Søren Kragh Andersen maakte het voorwerk van zijn ploeggenoten voortreffelijk af en was na afloop het stralende middelpunt van een echte, uitbundige teamoverwinning.

In mijn boek ‘Winnaars Zonder Zege’ roemde ik de Deen al na zijn vroege overwinning in Parijs-Nice, waar hij in de twee week van maart de tijdrit won. In dat epistel haalde ik herinneringen op aan het wereldkampioenschap ploegentijdrit voor merkenteams in 2017. In het Noorse Bergen was Kragh Andersen de grote motor van de ploeg en had moest zelfs Dumoulin hem vragen om niet te de hele ploeg uit zijn wiel en verband te rijden. Vandaag kon hij zijn kracht effectief benutten. Benoot en Hirschi hadden hun pijlen al afgevuurd in de finale en ook Alaphilippe, De Gendt en Van Avermaet haalden bakzeil in het spervuur aan demarrages. Sagan haalde opgelucht adem en trok zijn riempjes nog eens aan. Voor hij de lucht kon uitblazen schoot Kragh Andersen met een katachtige sprong langs hem heen. Met de demarrage trok hij alle lucht uit het peloton, dat het hoofd in de schoot gooide. 

Eigenlijk vraag je je af waarom teambaas Iwan Spekenbrink voor volgend jaar Romain Bardet heeft ingelijfd. Past de nerveuze Fransman wel binnen een team van vrijbuiters en jonge talenten? Ook youngsters als Eekhoff, Arensman, Dainese, Kanter en Vermaerke barsten van het talent en schromen niet om dat te etaleren. Bardet is gewend dat een heel team voor hem werkt en zijn beste jaren in de Tour had hij tussen 2015 en 2017. Dat staat haaks op de manier waarop het team nu koerst en succesvol is. Waarom laat je Kelderman gaan en Bardet komen? 

Enfin, zorgen voor morgen. Dat geldt ook voor de renners. De Grand Colombier staat op het programma en dat is een heel vervelende, lange en steile klim. In 2017 won Rigoberto Uran hier de etappe en het woord is morgen ook aan de Columbianen. Bernal, Uran, Quintana en Lopez staan op de plaatsen drie tot en met zes en meer dan ooit is het tijd voor de grote Columbiaanse Combine op de Colombier. Hopelijk lezen zij mijn column ook…

Related Posts