GIRO 2020 – Etappe 11 – GP Mark Cavendish

Gisteravond meed ik de tafels van Jinek en Op1. De echo van de nieuwe maatregelen doet pijn aan de oren. Die oren luisteren liever naar het gezever over de koers. Aan de tafel van Vive Le Vélo ontving Karl Vannieuwkerke Peter van Petegem, Bram Tankink en Elke Weylandt, de zus van de betreurde Wouter. Het ging over de Ronde en met de oude beelden erbij van de klassieke Vlaamse twisten tussen Museeuw, Vandenbroucke en Van Petegem, was ik voor een uur het virus vergeten. Daarna droomde ik over de Muur, de Koppenberg en de Pater. Het leven kan zo simpel zijn als je nostalgie kunt verheerlijken en niet hoeft na te denken over een telkens wisselend perspectief.

Toen vanmiddag Sander Armée vooruit reed in de richting van Rimini gingen de gedachten ook terug. In 2017 won de renner uit Leuven een etappe in de laatste week van de Vuelta. Vandaag strandde zijn poging op minder dan 10 kilometer van de streep. Daarna hoopten Gaviria en Viviani op een nieuwe kans. Tegen beter weten in. Démare won wederom overtuigend en noteerde zijn vierde zege in deze Giro. De tweede plek was wederom voor Sagan. Weinig om vannacht over te dromen.

Gelukkig ging de koers op het tweede scherm verder met de Grote Scheldeprijs. Alles draaide in deze koers om Mark Cavendish. De Britse topsprinter verscheen na afloop van Gent-Wevelgem huilend voor de camera en kwam amper uit zijn woorden. Veel meer dan dat deze koers mogelijk zijn laatste was werd niet duidelijk. Vandaag stapte de Brit gelukkig op voor dit officieuze WK sprinten en was hij ook nog eens mee in de ontsnapping van de dag. Op de laatste rechte lijn trok hij zijn kaderplaatje van zijn fiets; mogelijk toch het signaal van een laatste saluut?

Het pré-pensioen van de Brit vindt zijn oorsprong in zijn lijden uit 2018. Lang tobde hij met het Epstrein-barr virus, onder meer veroorzaker van de ziekte van Pfeiffer. Daarna kwam hij nooit meer op zijn oude niveau en won hij geen koersen van statuur meer. Dat had hij in de jaren ervoor al gedaan. Met 175 zeges bij de profs behoort hij tot de veel-winnaars van zijn generatie en als sprinter werd hij door L’Equipe geëerd tot beste sprinter in de geschiedenis van de Tour de France. Met dertig sprintzeges in de greatest race on earth kan daar ook geen twijfel over bestaan. 

De zijdeur is echter te klein om een renner met zijn palmares en betekenis voor de sport uit te zwaaien. Wie rolt nog een keer de rode loper voor hem uit of organiseert de GP Mark Cavendish? Een driedaagse met korte koersen in Parijs, Milaan en Madrid, om de man te eren die meer dan 50 etappes in de drie grote ronden won. De maestro zelf rijdt in zijn regenboogtrui uit 2011.

In Schoten was Ewan de snelste en werd Ackermann gediskwalificeerd. Bennett eindigde top-10 en Cees Bol was niet in beeld. Démare was elders, net als Jakobsen en Groenewegen. Laten we hopen dat zij allen volgend jaar erbij kunnen zijn. En misschien stapt Cavendish dan ook nog wel weer op. Hij lijkt maar moeilijk afscheid te kunnen nemen.

Related Posts