BLOG

08
nov

VUELTA 2020 – Etappe 18 – Madrid, c’est fini.

Ondanks de grote zorgen om het onvermoeibare virus haalde de Vuelta Madrid en is de derde grote ronde volledig afgerond. Met aangepaste parcoursen en vele protocollen mag dat een Godwonder heten. Renners, sponsoren en volgers schenken vanavond een flesje leeg en halen opgelucht adem. Dat geldt zeker voor de laatste winnaar van dit jaar. Pascal Ackermann won met een banddikte van de aanstormende Sam Bennett en pakte zijn tweede zege in deze Vuelta. Of laten we zeggen: anderhalf. Zijn eerste zege kreeg hij in de schoot geworpen na tussenkomst van de jury, met declassering van Bennett tot gevolg.. Vandaag sprintte de Ier zuiver, snel en hard, maar het was net te weinig om op de foto vóór Ackermann af te drukken.

Ook voor zijn manager Patrick Lefevere waren de druiven zuur. Voor de tweede keer miste hij op een haar na zijn honderdste overwinning in de drie grote ronden.  En dan kun je er zomaar zeven maanden op moeten wachten. De ervaren Lefevere zal er niet van wakker liggen. Zijn focus is alweer gericht op het nieuwe seizoen dat op 27 februari van start zal gaan met de Omloop het Nieuwsblad. Vanmiddag belde hij naar zijn poulain Remco Evenepoel die inmiddels al op volle toeren in training is. De jonge Belg zal hem de komende jaren nog meerdere zeges gaan bezorgen in de grote ronden. Waar stapt hij in 2021 op?

Voor de renners valt de gebruikelijke vakantie in het water, evenals de start Down Under. Dat vereist een andere opbouw voor het nieuwe seizoen en dat zal mogelijk in het voordeel van de jongere coureurs zijn. Regionale maatregelen kunnen ook nog van invloed zijn. Renners die veroordeeld zijn tot huisvlijt op de rollers zullen met enige jaloezie kijken naar de coureurs die onbelemmerd meters op de weg kunnen maken. Daarnaast verkeren veel renners ook nog in onzekerheid over hun contract en toekomst. Hopelijk staan er nog nieuwe sponsoren op of maken we kennis met een nieuwe suikeroom, filantroop of megalomane wielerfetisjist met teveel muntjes. 

De Scorito-bloemen gaan naar Geertjan. Hij is de onbetwiste winnaar van onze subpoule en doet dat niet voor de eerste keer. Voor volgend seizoen is hij de te kloppen man in regelmaat, analyse en wetenschap. Daar kan mijn nuchtere koerskennis niet tegenop. Om eerlijk te zijn: de schrijver is moe na drie grote ronden in 14 weken en het is maar goed dat dit de laatste blog is…

Op de fiets won Roglic de Vuelta voor het tweede achtereenvolgende jaar en de Sloveen haalde opgelucht adem in Madrid. Dat is een geweldig resultaat voor hem en de ploeg. Zou hij zijn twee Vuelta-zeges inruilen voor zijn grote droom van een Tourwinst? Pogacar glimlacht minzaam.


Vandaag ruilde Roglic in ieder geval wel zijn fiets in. Exit Bianchi, welkom Cervélo. Waar Dumoulin gaat, volgt de fietsenfabrikant. Hopelijk gaat Dumoulin volgend jaar de goede kant op.

07
nov

VUELTA 2020 – Etappe 17 – Klein bier wordt grote pils

De ezel zag de steen. Naast de steen lagen twee sleutels voor een oplossing. Eerst doemde de gestalte van Lennard Hofstede op in de dichte mist op de Alto de la Covatilla. De trouwe helper bracht rust en tempo terug in de benen van zijn kopman. Toen de tank van Hofstede leeg raakte was er een tweede geschenk. Soler en Mas namen de Sloveen op sleeptouw en reden hem in een zetel naar de laatste meters. Waarom ze dat deden is me een raadsel. Misschien was het een oude wederdienst of rammelde de berekende Roglic tijdig met de geldbuidel. In ieder geval liet hij niet twee keer binnen twee maanden de eindoverwinning in een grote ronde door zijn vingers glippen.  Morgen neemt hij voor het tweede jaar in successie de rode trui mee vanuit Madrid en dat telt voor de boeken.

De grote rekenmeester Roglic houdt vandaag net voldoende marge op zijn naaste belager, de jaguar uit Carchi. Met vier etappezeges en ereplaatsen maakt de kopman van JumboVisma op bonificatieseconden het verschil met Carapaz. Dat geeft te denken maar doet geen afbreuk aan zijn overwinning. Als je vier zeges boekt en rood en groen pakt heb je recht van spreken en mag je met een brede glimlach de huldigingen ondergaan. Andersom zullen de mannen van Ineos morgen Spanje verlaten met een zuur gevoel. Met een iets sterkere ploeg en meer ondersteuning voor Carapaz was een eindzege voor het grijpen geweest. Dat mag met name Froome zich aanrekenen die maar zeer beperkt zijn benen liet spreken. 

David Gaudu won vandaag de rit en zal de bloemen en envelop vanavond afgeven aan zijn ploegmakker Bruno Armirail. In de lange vlucht was Gaudu onzichtbaar en deed Armirail het werk. Op de laatste klim wachtte Gaudu tot de steile delen om Ion Izagirre en Gino Mäder tot de orde te roepen. De eretitel knecht van de dag gaat echter naar Ide Schelling. Hij buffelde op kop van de groep met klassementsrenners alsof hij nooit anders had gedaan en maakte grote indruk. Ik zag al even een glimps van de nieuwe Gesink. Helaas was Felix Großschartner niet in staat om het beulswerk van Schelling in klinkende munt om te zetten. De Oostenrijker kwam binnen in een groepje met Dan Martin, Cattaneo, Poels en Arensman. U leest het goed; ook Thymen Arensman ging vandaag weer met de beste mannen mee omhoog en rijdt als debutant een Vuelta om door een ringetje te halen.

Wout Poels had vandaag niet de benen om uit te blinken en slaagde er maar net in om zijn zesde positie in de eindrangschikking veilig te stellen. David De La Cruz was mee in de ontsnapping van de dag en maakte ruim tweeënhalve minuut goed op de Limburger. Toch zal Poels tevreden huiswaarts keren nu hij in zijn eerste seizoen als vrije vogel een grote ronde in de top-tien kan afsluiten. Slechts Roglic, Carapaz, Carthy, Martin en Mas trapten harder terwijl talenten als Gaudu en Vlasov achter hem eindigden.

De Nederlandse youngsters waren goed zichtbaar in de Vuelta. Vandaag waren Alex Molenaar en Julius van de Berg mee in de ontsnapping van de dag. In de finale waren Schelling en Arensman veelvuldig in beeld en niet voor de eerste keer. Alleen Kevin Inkelaar was van de debutanten amper te zien. Verder waren Jetse Bol en Dylan van Baarle mee in een ontsnapping, waren Ligthart en Terpstra kort in beeld en deed Koen de Kort zijn werk. Dat geldt zeker voor Lennard Hofstede en Robert Gesink die vanavond en morgen het glas zullen heffen op de overwinning van hun kopman. Hard werken is niet erg zolang het ergens toe leidt. 

In het laatste weekend van de Tour waren de croissants in de aanbieding bij Jumbo. Morgen de tapas of de Spaanse wijnen?
Of krijgt Roglic een volle bonuskaart van de concurrent en mag hij daar een minuutje gratis winkelen van zijn bonificatieseconden?

06
nov

VUELTA 2020 – Etappe 16 – Dies Natalis

Carapaz draaide vandaag warm voor morgen. Dan gaan alle remmen los en wordt het alles of niets. Roglic snoepte vandaag nog een paar seconden bonificatie. Klein bier, machtsvertoon of onzekerheid? 
Nu de drie grote ronden allen in het laatste weekend beslist lijken te worden tellen ook de kruimels. Met alle boni die Roglic in Spanje heeft verdiend had hij in de Tour het verschil met Pogacar bijna kunnen dichten. Het voelt bijna als zegeltjes plakken in de supermarkt van de zeven zekerheden. Wellicht zetten Carapaz, Mas en Carthy morgen in één keer de joker in en pakken ze daarmee minuten. 

De prijs voor de strijdlustigste renner ging vandaag naar Rémi Cavagna. De stoïcijnse Franse hardrijder was in deze ronde veel in beeld en nog vaker in de aanval. Vandaag strandde zijn poging op twee kilometer van de meet. Als solist was Cavagna net niet sterk genoeg tegen de hongerige wolven van Movistar en Mitchelton-Scott. Valverde en Smith slaagden er niet in om het hard labeur van hun ploegmaten af te maken. Die eer was weggelegd voor Magnus Cort die het moreel bij Education First nog een flinke impuls gaf voor de dag van morgen. De slimme Deen won zijn derde Vuelta-etappe en dat was net als zijn twee eerdere zeges in de laatste week van de ronde. Ausdauer in de derde week; kom er nog maar eens om op 6 november. 

6 november. De dies natalis van onze vriend en orakel De Grote Veltini, roepnaam Remko. Hij scoorde vandaag geen bonuspunten in zijn Scoritopoule maar handhaaft zich keurig in het geweld van de specialisten en wetenschappers. Zijn verjaardag deelt hij onder meer met renners als Thomas de Gendt en Allessandro Ballan. Uit hetzelfde hout gesneden als hij: niet gezegend met het grootste talent maar wel met een ijzeren karakter. Een andere renner die op 6 november het levenslicht zag was Frank Vandenbroucke. Een coureur met ongekende talenten en een karakter van elastiek. Frank zou vandaag 46 jaar zijn geworden maar liet helaas ruim elf jaar geleden het leven in Senegal. We branden een kaarsje voor hem. Met Frank deelt Remko de deugden van flair en bravoure, die mensen kleur en identiteit geven. Waar Remko gaat, is het nooit stil. Lang zal hij leven!

Morgen is de afrekening op de Alto de la Covatilla. Op bijna 2000 meter hoogte wordt het verdict van de dag en de ronde opgemaakt. Roglic slaapt vanavond in zijn rode trui en weet dat hij alleen maar hoeft te volgen. Hopelijk werkt zijn trui als een rode lap op de stier. 

Met sommige stieren loopt het slecht af in Spanje.

05
nov

VUELTA 2020 – Etappe 15 – Tussen hoop en vrees

Vandaag was ik door omstandigheden niet in staat om de koers te volgen. Of Jasper Philipsen de terechte winnaar is? Hij was de snelste en dat telt. Volgend jaar rijdt hij voor Alpecin en is hij naast Tim Merlier een snelle finisher die uitgespeeld kan worden in grote finales. Daarnaast zal hij ook de tweede man zijn na Van der Poel in het klassieke Vlaamse werk. Met zijn overwinning van vandaag lijkt hij zijn plaatsje in de Tourploeg voor volgend jaar al veilig gesteld te hebben. 

Het was vandaag de langste etappe van de Vuelta en het geklaag was niet van de lucht. Vroeger waren er nog renners die een lange etappe als uitdaging zagen om concurrenten te stangen. Nu is wielrennen meer en meer een sport met commercie en tv-belangen. Daar passen geen lange etappes zonder deining bij en de renners vinden dat ze al genoeg op de proef worden gesteld. Daar kan ik me in vinden, met de tegenwerping dat ik toch wel kan genieten van etappes waar het spel al snel na vertrek op de wagen is. De manier waarop Froome in 2018 een solo van 80 kilometer uitvoerde, behoort tot de absolute huzarenstukjes van de moderne wielersport. Ook op die manier kun je concurrenten op het tandvlees krijgen en misschien over de rand. Nu vroeg Mas zich af wat de toegevoegde waarde is van lange etappes. Zit hij al in zijn reserves en zakt hij morgen of zaterdag door het ijs?

Ackermann stelde zijn ploeg vandaag teleur. Dat is het lot van alle ploegen die met de tong op de schoenen hun afmaker naar de streep rijden. In Madrid wacht een laatste kans voor de snelle mannen. Tegelijk ga je dan de boeken in als de laatste winnaar van 2020. Daarna breken er voor veel renners spannende tijden aan. Bij welke ploegen zijn er nog plekken vrij en waar heeft men budget om renners een trui, broek en fiets te bieden? Will Barta reed zich deze week in de kijker en zoekt net als vele CCC-collega’s nog een onderkomen. Dat geldt ook voor Dion Smith, die vandaag als vijfde over de streep ging. En is Alex Dowsett inmiddels onder dak?

Hoe is het met Mark Cavendish? Na Gent-Wevelgem was hij wereldnieuws door de openhartige aankondiging van een gedwongen afscheid. Na zijn verschijning in de Scheldeprijs en Ronde van Vlaanderen vaporiseerden de berichten over zijn toekomst. Een winter in dubio lijkt me iets teveel van het goede, dus wie gunt Cav een ereronde?

04
nov

VUELTA 2020 – Etappe 14 – Masterclass

Wellens of Woods? Wie mocht het tweede kruisje slaan op de finish van de veertiende etappe? De streep was getrokken op de stoep van het lokale seminarie en Wellens was de slimste. Hij koos de binnenbocht en smeet de deur dicht voor zijn opponent. Na afloop liet Wellens doorschemeren dat Dylan van Baarle de beste man in de kopgroep was. Jammer genoeg niet de beste afmaker. Wel was het fijn om Van Baarle in een individueel spotlight te zien. Enkele jaren geleden leek er een potentiële klassieke coureur in hem te schuilen en was hij sterk op de keien. Hij transformeerde echter tot superknecht van Froome, Bernal en Thomas. Ook een keuze voor de knikkers.  Wie neemt het hem kwalijk?

Gisteren sprak ik met ontzag over de prestatie van Thymen Arensman. In zijn eerste grote ronde liet hij zien dat hij nog kracht in de benen heeft en dus goed hersteld van zware inspanningen. Duurinspanningen die zijn lichaam nog niet kende. Vandaag deed hij er nog een schepje bovenop door als eerstejaars mee te zijn in een ontsnapping met louter klasbakken. Woods, Van Baarle, Stybar, Wellens, Périchon en Soler zijn mannen die een palmares hebben en de hardheid hebben om een ontsnapping kansrijk te maken en houden. In het heuvelachtige parcours was het aanvallen, counteren en pokeren in de laatste dertig kilometer. Dat spel beheerst Arensman nog onvoldoende, maar hij kan het alleen leren door te ervaren én verliezen. In dat opzicht was deze Vuelta een belangrijke masterclass voor hem en is het leergeld een uitstekende investering. 

De klassementsmannen hielden de pijlen op zak. In de laatste kilometer hielden ze elkaar als haviken (ja Remko, met één k) in de gaten en bleek er geen ruimte om nog een seconde te snoepen. Morgen is er op papier een overgangsetappe met voldoende hoogtemeters om voor plooiing in het peloton te zorgen. Wie kan, wil en durft vooral? 

Later deze week komt er mogelijk een verdict over de durfal en de waaghals. De geruchten behelsen een schorsing van negen maanden voor Groenewegen. De periode van een zwangerschap. Waarschijnlijk bij toeval bepaald, of misschien ook niet. De (verwachte) schorsing loopt een paar dagen voor de start van de Giro af. De vraag is of Groenewegen dan thuis zijn baby uit de wieg haalt of al weer kilometers maakt in het profpeloton. Ik schat de kans groter dat we volgend jaar Jakobsen weer in koers zullen begroeten. Hij traint op de fiets en dat is bijzonder goed nieuws. Vorig jaar won hij de laatste etappe in Madrid. Een mooie herinnering als inspiratie voor een harde winter?

Ondertussen wisselt een man van 37 nog een keer van ploeg. Giovanni Visconti zien we volgend jaar terug in de kleuren van Bardiani. 

Hij heeft nog een lange weg te gaan om zijn landgenoot Rebellin te evenaren. Rebellin wordt in 2021 vijftig jaar. Nog altijd te jong om president te worden.

03
nov

VUELTA 2020 – Etappe 13 – De ezel en de steen

Election Day. Vandaag is het erop of eronder voor Trump of Biden. Dat geldt ook voor de mannen in de Vuelta. Op voorhand klinkt de vraag van de dag logisch: hoeveel tijd zal Roglic nemen op zijn concurrenten Carapaz, Martin en Mas? Met de recente herinnering aan de oorwassing door Pogacar zal Roglic anders aan de start staan dan vóór 19 september. Ook in deze Vuelta zullen de verschillen in individuele gevechten bepalend zijn in het secondenspel tussen favorieten die elkaar bergop in een ijzeren greep houden. Zie de Tour. Zie de Giro. Het benadrukt nog maar eens het belang van de beheersing van deze discipline. Niets voor niets onthulde de ASO twee contre-la-montres in het schema van de Tour in 2021. En twee keer Ventoux, voor het spektakel en schouwspel. Maar het spel en de knikkers worden verdeeld in de tijdritten.

Binnenkort zijn er in Nederland ook verkiezingen. Wielrenner van het jaar. Anna van der Breggen zal de prijs bij de dames ophalen na haar prijzenslag in de afgelopen drie maanden. Bij de mannen zal Van der Poel de Gerrit Schulte-trofee mogen afhalen. Zijn overwinning in de Ronde van Vlaanderen was de kroon op een aantal weken absolute topvorm, gelardeerd met diverse zeges en ereplaatsen. Talent van het jaar? Vandaag liet Thymen Arensman zich wederom zien in de derde week van de Vuelta. Hij hoefde slechts 1;30 toe te geven op Roglic en blijkt in de derde week van zijn eerste grote ronde nog sap in de benen te hebben. Misschien kan hij de komende dagen nog eens een poging wagen. Net als Wout Poels, die vandaag een puike tijdrit liet zien en zijn beste resultaat in een grote ronde kan kopiëren.

Roglic liet zich vandaag niet de kaas van het brood eten en zette in de laatste meters aan om de dagzege uit de handen van Will Barta te grissen. De Sloveen maakte een solide en frisse indruk en leek na afloop behoorlijk opgelucht. Ik denk dat de opluchting bij Carapaz en Carthy minstens zo groot is. Carapaz reed binnen zijn mogelijkheden en Carthy reed de beste tijdrit uit zijn carrière. Rise to the occasion. Dat zal zaterdag nog een keer moeten om het bastion van JumboVisma te slopen. Roglic en de zijnen zullen de plakken kaas tussen hun boterhammen willen houden en zich niet voor de tweede keer met zicht op de haven willen laten verrassen. Het bekende verhaal van de ezel en de steen, maar ook de honden en het been. Valverde is de oude vos, Mas de jonge hond. Een hond die hunkert naar koestering van het vaderland. En dat hoeft niet pas op zaterdag te gebeuren.

De gunst van het vaderland is ook de inzet van het spel tussen Biden en Trump. Helaas missen we daar de derde hond.

01
nov

VUELTA 2020 – Etappe 12 – Achterhoek Boogie

De Angliru stelt nooit teleur. Met de stroken van meer dan 20% krijg je een garantie op koers en strijd op leven en dood. Na de deceptie van gisteren kregen we nu alle gangen in één keer op tafel gesmeten door de coureurs. Het voorgerecht was dit keer een lange beurt van Gesink waarna Vingegaard de glazen nog een keer bijschonk. De rioja kwam pas goed op smaak toen Enric Mas op de trappers ging staan en de lont in het kruitvat stak. Sepp Kuss was de sterkste man zonder dat echt te kunnen tonen. Hij zag dat Roglic begon te zwabberen en moest zorgen de er nog een beetje sap in de benen bleef bij zijn kopman. Dat werd anders toen ook Carapaz besefte dat er boven misschien wel twee desserts op hem stonden te wachten. De pudding met rode bessensap zal hem vanavond goed smaken. De champagne moest hij laten aan de verrassing van de dag: Hugh Carthy. 

Carthy staat niet bekend als een winnaarstype maar heeft veel in Spanje gekoerst en ook gewonnen. Hij reed twee jaar in dienst van Caja Rural en won etappes en klassementen in Catalonië en Asturië. In de Vuelta was hij nooit bijster succesvol. Hij won geen etappes, gaf een keer op en werd bij zijn debuut 125-ste. Vandaag rukte hij op naar de derde plek in het algemeen klassement en heeft hij Carapaz en Roglic nog in het vizier. Naast Geoghegan Hart is hij ook een nieuwe exponent van het cyclisme op de Britse eilanden. De oude garde liet zich ook zien. Froome reed op de voorlaatste klim op kop. Toch zal de directie van zijn toekomstige ploeg zich flink zorgen maken over zijn rol en positie in het komende seizoen. Wellicht zal hij dan weer moeten knechten en dan voor de taaie Ier Daniel Martin die een wonderbaarlijke revival beleeft in deze Vuelta.

Hij aast nog op een podiumplek en staat op slechts 35 seconden van de leider. Mogelijk beleven we zaterdag bergop nog een spannende apotheose, tenzij Roglic dinsdag alles op een hoop rijdt tijdens de individuele tijdrit. 

In het voorjaar kunnen we op de fiets naar de Achterhoek. Via de A12 en A18 kom je bij De Radstake en pak je even een uitsmijter mee. Daarna fiets je door de weilanden van de Zwarte Cross en Huntenpop naar het dorpsplein. In de stralende zon zal Guus Hiddink daar het standbeeld onthullen van de tweede sportzoon van Varsseveld. Twaalf jaar geleden reed Robert Gesink zijn eerste klim op de Angliru. Vandaag reed hij de eerste zes kilometer van de klim op kop voor zijn team in één tempo. Achterin het groepje stond de deur open en fungeerde het tempo van Gesink als, ja, als uitsmijter van het zuiverste soort. Gesink op zijn best. Vroeger dachten we dat hij tot kandidaat-winnaar voor grote ronden zou uitgroeien. Nu weten we wel beter. Van rups wordt je vlinder; van kopman tot wegkapitein. De A12 en A18 leiden naar het standbeeld voor een sportman die het kan opbrengen om zijn eigen ego opzij te zetten. Gesink kent die weg op zijn duimpje.

Morgen is er gelukkig een tweede rustdag. Tijd om de batterijen op te laden voor de laatste zes koersdagen in de buitenlucht. Het is een seizoen dat vraagt om een passend slot. Geef mij maar een zege van Poels op de Alta de la Covatilla. Net als Gesink zette hij jarenlang zijn eigen kansen op een lager pitje om te werken voor Froome. Vandaag zag Froome de schaduw van Poels steeds verder aan de horizon verdwijnen. Ieder krijgt wat hem toekomt.

31
okt

VUELTA 2020 – Etappe 11 – Wielerbubble

De voorpret was vandaag beter dan de uitvoering. Natuurlijk wacht morgen de Angliru, maar dat was toch niet meer dan een zondags toetje na een volledige zaterdagmiddag met wielervuurwerk om je vingers bij af te likken? Afgaand op het staakt-het-vuren van vandaag hoop ik dan maar dat we morgen de soep, aardappelen en vla tegelijk opgediend krijgen. Dan zullen renners met ambitie de suprematie en overmacht van de supermarktploeg anders moeten attaqueren dan Nieve en Vlasov vandaag deden. Of was de aanval van Soler de doodsteek voor de plannen van Mas? 

Soler overbrugde al vroeg in de koers het spoor en de rode loper die Oliveira voor hem had uitgelegd en nam in de kopgroep het commando over van Guillaume Martin. De Fransman sprokkelde enkele bollenpunten en lag er in de finale als eerste af toen Soler aanzette toen bleek dat het gat met de klassementsmannen te groot was.  Alleen Gaudu kon volgen en was het scherpst in de sprint. Sunweb had twee coureurs op het front die net hun tienerrekening hebben omgezet naar een volwassen bankrekening. De bijschrijving van de overwinningspremie lag dan ook nooit binnen bereik voor Donovan en Storer. Toch is de ploeg dagelijks in beeld en doen de jonge mannen de hardheid op waarmee ze over een paar jaar beslissend kunnen zijn in finales. Zie Gaudu en Soler. Vier en vijf jaar geleden beide winnaars van de Tour de L’Avenir en inmiddels als mid-twintigers gelouterde coureurs en afmakers.

Door het rustige koersverloop nam ik uitgebreid de tijd om kranten en sociale media te lezen. Blijkbaar zit ik iets teveel in mijn wielerbubble en heeft dat veel bijkomende voordelen. Van een programma als ‘Het Perfecte Plaatje’  had ik nog geen kennis genomen, maar het heeft zowel Bert van Leeuwen en Angela de Jong schokkende ervaringen bezorgd. Van een grote schwanz en kinderarm zal Fred van Leer niet schrikken. Ook in coronatijden blijven de schnabbelaars onverminderd zorgen voor input en content. Zelfs op een zakelijk platform als LinkedIn doet het zijn intrede. Minister Hugo de Jonge pakt de CDA-dames in met een filmpje van achter de schermen bij Jinek. Hij schittert als gitarist van Nick & Simon en speelt fris van de lever ‘That’s Allright Mama’ van Elvis. Als klap op de vuurpijl komt de onvermijdelijke Erben Wennemars voorbij in een commercial van Daikin. Het schaatsseizoen is weer begonnen en dan staat Erben te trappelen. Niets is te gek en dan denk je ook dat je kunt acteren. De knipoog van Rintje naar zijn iconische Sanex-filmpje zorgt voor kromme tenen en plaatsvervangende schaamte. Vraag dan een stoere hunk als Krol, Kramer of Nuijs of een schaatsbabe als Leerdam of Schouten. Mensen van het hier en nu, met een following en urgentie op social media. Of zou Angela de Jong het nog warm krijgen van Erben en Rintje?

Over acteren gesproken: een laatste groet aan Sean Connery. De Britse baas stief vandaag op 90-jarige leeftijd. Rust zacht Sir Connery.

30
okt

VUELTA 2020 – Etappe 10 – Döner für lunch

Na het middaguur druppelden de whatsapp-berichten van mijn vrienden en zelfverklaarde analisten en voorspellers binnen. Geertjan berichtte dat hij vandaag rekende op de besnorde Oostenrijker Felix Großschartner. Eerst dacht ik nog dat hij weer te zwaar getafeld had tijdens de lunch bij zijn Duitse werkgever. Waar in Dalfsen op vrijdag vis wordt gegeten en in Tilburg de frietlunch een goede gewoonte is, komt in Duitsland de Döner op tafel. Met saus, zonder sla. Een saus waar je je gezin het hele weekend mee op afstand kunt houden. Een paar uur later kreeg hij bijna het gelijk aan zijn zijde. Alleen Roglic was net te sterk, of net te geil op de boni. Tagessieger!

In zijn Zwolse muziekpaleis draait Paul vandaag de hele dag het nieuwe album van zijn goede vriend Typhoon, ‘Lichthuis’. Soms even de plaat op pauze om de updates uit Spanje te volgen. Paul rekende, of beter hoopte, op een duel tussen de Spanjaarden Aranburu en Aberasturi. De derde man in de groep, Remko, was stil en likte zijn wonden. Hij is fanatiek supporter van Feyenoord en gewend aan zelfkastijding. In de groepsapp plaatste hij een linkje naar een song van Stef Bos, ‘Laat me’. Verder vragen was niet nodig. Wel haalde hij vandaag vier keer zoveel punten in de Scorito-poule. Ik zal vanavond nog eens een oude track van Beck opzetten, of het nieuwe album van Balthazar. Tages-loser!

De rit naar Suances werd twaalf jaar geleden gewonnen door een echte campionissimo. Op nagenoeg hetzelfde parcours versloeg Paolo Bettini destijds Davide Rebellin en Damiano Cunego. Het was zijn tweede etappezege in deze ronde in zijn laatste jaar als professional. De laatste twee jaren van zijn carrière reed de slimme Italiaan in de regenboogtrui. Met twee zeges in Spanje nam hij afscheid in stijl.

De prijs voor de strijdlustigste renner ging vandaag naar onze landgenoot Alex Molenaar. Hij rijdt zijn eerste grote ronde in het paarse tricot van Burgos-BH en is de kamergenoot van Jetse Bol, die we al eerder in de aanval zagen. Ook Pim Ligthart zat vandaag in de vlucht en zo hebben we nagenoeg alle Nederlandse deelnemers al in beeld gezien. In het weekend zal dat waarschijnlijk alleen zijn weggelegd voor Wout Poels. De Limburger kan een flinke stap zetten naar een toppositie in het algemeen klassement maar zal ook een ritzege niet laten liggen. Poels kwam in zijn carrière al twee keer als tweede boven op de Angliru. Cobo en Contador waren hem de baas. Cobo had echter iets teveel gesnoept en daar kwam de inquisitie jaren later pas achter. Poels kreeg een papieren overwinning toegekend. Een echte voelt toch beter.

Aan de finish moesten de Spaanse rekenmeesters nog flink aan de slag en duurde het lang voordat het verdict om de rode trui werd uitgesproken. Roglic won de etappe, prolongeert groen en draagt nu ook rood. Dus naast Poels zullen we ook Lennard Hofstede en Robert Gesink weer veelvuldig door het beeld zien dansen. Hopelijk kan de Condor van Varsseveld ons een mooi weekend bezorgen.

29
okt

VUELTA 2020 – Etappe 9 – VAR: DQS

Gisteravond keurde Danny Makkelie drie goals van Juventus af. Vooral op advies van de VAR die in het busje buiten het stadion zat. Dat was deze avond Kevin Blom. Vandaag was vlijtige Kevin alweer actief in de Vuelta, waar hij zijn oog had laten vallen op Sam Bennett. De Ier dacht zijn tweede etappe op zak te hebben en verscheen monter voor de camera’s om zijn verhaal te doen. Het was namelijk een jubileumvictorie. De honderdste zege van de ploeg van Lefevere in een grote ronde. Een aantal minuten later kon Bennett de bloemen afleveren bij zijn oude team. Ackermann kreeg het bosje toegeworpen en keek enigszins mistroostig voor zicht uit. Geklopt en toch gewonnen. Voor een sprinter is dat een vorm van medelijden die voelt als een doekje voor het bloeden. 

Lefevere zit inmiddels meer dan dertig jaar op de bok. Hij leerde het vak van Walter Godefroot en Jose de Cauwer en was in 1992 de geestelijk vader van de superploeg van GB-MG Maglificio. Na de komst van Mapei als sponsor was deze ploeg jarenlang de baas in het peloton en dan vooral in de klassieke wedstrijden. Grote coureurs in die ploegen waren onder meer Johan Museeuw, Paolo Bettini, Michele Bartoli, Franco Ballerini, Filippo Pozzato en Mario Cipollini.

Na een tussenstap Domo-Farm Frites legde Lefevere met Quick Step-Davitamon de basis voor een nieuw groot hoofdstuk in de wielerhistorie. Quickstep is nog steeds de naam van de ploeg in de volksmond, als een soort eerbetoon aan de gouden jaren. Tom Boonen was in die jaren de renner waar veel, zo niet alles om draaide. Inmiddels is die rol overgenomen door Julian Alaphilippe en Remco Evenepoel. 

De befaamde Quickstep-trein kende in de jaren veel wagonnetjes en machinisten om de basis voor een gecontroleerde sprint te leggen. Lefevere had altijd de beste afmakers in zijn team. Boonen, Cavendish, Kittel, Jakobsen, Viviani en Gaviria waren in hun beste tijd de beste en de snelste en geen enkele ploeg kreeg de ruimte om op dezelfde manier zich te organiseren in de laatste kilometers. Daarnaast wist Lefevere ook op tijd door te selecteren en vers bloed binnen te halen. Viviani en Gaviria moesten ruimte maken voor Jakobsen en Bennett. Coureurs die nog iets te winnen hebben en weten dat de kansen daarop groter zijn bij een ploeg die een focus heeft op teamwork. Vandaag reden Steimle, Stybar, Cavagna en Bagioli de stenen uit de straat voordat Morkov zijn leadout deed. Helaas was het geduw van Bennett iets te opzichtig en werd hij gedeklasseerd. Het zal niet de eerste en niet de laatste keer zijn.

Dat weet Pascal Ackermann als geen ander. Het is nog maar twee weken geleden dat hij zelf werd gedeklasseerd in de sprint van de Scheldeprijs. De volgende keer treft het een andere waaghals. Voor de Duitser is het zijn eerste overwinning in de Spaanse ronde en treed hij in de voetsporen van landgenoten als Rudi Altig, Didi Thurau, Uwe Raab, Marcel Wüst, Erik Zabel, André Greipel en John Degenkolb. ‘Dege’ won er tien in Spanje en daarmee legt hij het af tegen Marcel Wüst. Wüst won twaalf ritten in de Spaanse zon, voornamelijk in het tricot van Festina. Na een ongeval in 2000 raakte Wust het gezichtsvermogen in één oog kwijt. 

Morgen is er een nieuwe kans, ook voor de Vlaamse sprinters Jasper Philipsen en Gerben Thijssen. Maar ook voor Sam Bennett. Zijn grote voorbeeld Sean Kelly won zestien etappes in de Vuelta in zes deelnamen. En ook nog vier keer de puntentrui. En het eindklassement in 1988. King Kelly.

28
okt

VUELTA 2020 – Etappe 8 – Het bal van Movistar

Mijn dag begon met slechte berichten waarbij het afstappen van Dumoulin in de kantlijn voor kennisgeving werd aangenomen. Of eigenlijk was het ‘niet opstappen’. Het lag in de lijn der verwachtingen en de rustdag had slechts voor uitstel gezorgd. Na een jaar inactiviteit en drie hyperactieve maanden was het niet vreemd dat hij de fiets in de stalling zet. Misschien had hij het twee weken eerder moeten doen en had hij daarmee zichzelf en de ploeg een dienst bewezen. Vandaag reden de Jumbo-mannen als stoere krijgers en zagen we zelfs Lennard Hofstede en Jonas Vingegaard nog in beeld op de laatste klim. Bennett deed zijn werk en Kuss plaatste zelf nog een korte aanval. Meest opvallend was de lange beurt van Robert Gesink aan het begin van de klim nadat hij Valverde, die het bal voor Movistar moest openen, tot de orde had geroepen.

Gisteren schreef ik over de hapering van Valverde in de jacht op zijn veertiende dagzege in de Vuelta. In de eeuwige top-tien van Vuelta-dagzeges is hij de enige nog actieve coureur, al zal hij niet meer in de buurt kunnen komen van de allerbesten. 

De meeste etappe-overwinningen (39 stuks) in de Vuelta staan op naam van Delio Rodriguez. Ik ken deze renner niet en dat is ook begrijpelijk. Zijn bloeiperiode was in de jaren veertig. Ondanks de tweede wereldoorlog ging de Vuelta door en wist de Spanjaard jaarlijks tussen de vijf en twaalf (!) etappes te winnen. Op gepaste en eerbiedwaardige afstand volgt Allessandro Petacchi met 20 overwinningen. Ook Jalabert, Kelly en Rominger wisten veel zeges in de Spaanse ronde te behalen. Beste Nederlander is Gerben Karstens die 14 zeges op zijn naam heeft staan. 

De meeste eindoverwinningen heeft Roberto Heras. Met vier overwinningen steekt hij Rominger en Contador naar de kroon. Eén van de overwinningen behaalde Heras in de rechtszaal. In 2005 werd hij betrapt op epo. Zes jaar later bepaalde het  Spaanse Hof dat de bloedstalen niet goed bewaard zijn en daarom geen afdoende bewijs vormen. Heras waste zijn handen in onschuld en kreeg ook nog een fikse schadevergoeding toegekend. Buiten de landsgrenzen wist Heras nooit echt door te stoten naar topposities. In de Tour reed hij twee keer top-tien maar wist hij nooit een etappe te winnen. Dat lukte hem wel in de Giro van 1999. In dat jaar werd hij ook vijfde in het eindklassement.

Roglic aast ook op een ereplaats in het museum der Vuelta-winnaars en logenstrafte mijn zienswijze van gisteren. In de finale koos hij meerdere keren voor de aanval en daarmee halveerde hij zijn achterstand op klassementsleider Carapaz. De Ecuadoriaan riposteerde een paar keer sterk maar moest op de laatste meters toch buigen. Zondag wacht voor beide mannen het volgende examen op de Angliru. Hopelijk zien we daar ook Poels weer. De ‘andere’ Limburger kwam vandaag de top-tien binnen en staat slechts 19 seconden achter op de nummer zes, de Oostenrijker Felix Grossschartner. Met zijn huidige positie slinken de kansen dat hij voor dagsucces kan gaan.

Het bal van Movistar kwam vandaag niet van de grond. Valverde en Soler leverden uitstekende voorzetten maar het motortje van Mas bleek voor de echte top net te klein. Dat gold ook voor Dan Martin. De Ierse vechtjas reed op karakter en op zijn tandvlees naar de derde plek en schitterde in de Spaanse herfstzon als in zijn beste jaren. Met zijn aanvalslust kan hij nog wel eens een spaak in de wielen steken van de beoogde podiumkandidaten. 

Vanavond kijken ze bij Movistar in het hotel naar Ronaldo vs Messi en Pirlo vs Koeman. Bijna net zo mooi als Roglic vs Carapaz. 
Mas haalt een kopje koffie voor Valverde en Soler. 

27
okt

VUELTA 2020 – Etappe 7 – Aanval en verdediging

Na een dagje rust kon het peloton met opluchting (alleen maar negatieve testen) beginnen aan deel twee van de Vuelta. Een grote groep ging in de aanval in de aanloop naar de beklimming van de Puerto de Orduna, waaronder ook drie landgenoten. Niki Terpstra moest al snel lossen. De youngsters Thymen Arensman en Ide Schelling weerden zich kranig in de finale en hielden lang zicht op een ereplaats. In hun groep was er voldoende kwaliteit en kwantiteit aanwezig zonder dat iemand de kolen uit het vuur ging scheppen. Op die manier konden Martin, Peters, Fraile, Woods en Valverde net voldoende voorsprong realiseren om onderling de strijd om de dagzege uit te vechten.

Kolfje naar de hand van de 40-jarige Valverde zou je denken. Toch was El Imbatido niet zeker van zijn zaak en probeerde hij het solo. De mannen achter hem zaten op een gaatje maar het elastiek bleek nog niet te breken. Dat was wel het geval toen Michael Woods zijn jump plaatste. De ervaren Canadees koos het goede moment en ontnam Fraile en Valverde hun dag van nationale roem. Valverde blijft op dertien etappezeges staan. Niet gek in een week waar het getal dertien bijna een magische waarde kreeg. 

Vanavond krijgen we de lakmoesproef voor de Amsterdamse doelpuntenmachine. Kunnen ze de roes doorvertalen naar het niveau van het Europese podium of snijdt het dynamische team van Gasperini als een mes door de boter? En wat is de status in de botervloot bij JumboVisma? Vandaag zagen we Kuss en Bennett als hoeders van de klassementsambities mee in de voorste regionen. Morgen gaat de weg weer met dubbele percentages omhoog en zullen deze mannen zich het snot voor de ogen moeten rijden om Roglic in stelling te brengen. Benieuwd hoe de Sloveen zich zal gedragen in de rol van aanvaller. Carapaz lijkt me geen verdediger en ik denk dat hij morgen niet zal wachten totdat hij aangevallen zal worden. Aanval is de beste verdediging, luidt het bekendste spreekwoord van Ecuador.

Voor Harry Mulisch bestond er geen aanval of verdediging. Hij voelde zich verheven. 
Dat is Froome nooit gegeven.
Zou hij nog wel eens denken aan dat muurtje in de Dauphiné?

25
okt

Giro d’Ineos, Vuelta de Grenadiers

Voor het slotweekend reisde Dave Brailsford af naar Italië. Zo was de grote baas getuige van een onvervalse dubbelslag van zijn renners op de laatste dag. Dagzege voor Ganna en eindzege voor Tao Geoghegan Hart. Met zeven dagzeges en de eindoverwinning is het Italiaanse succes compleet voor Ineos-Grenadiers. Meest opmerkelijke feit is dat het gebeurt zonder ‘één van de grote drie’. Froome spoelde vandaag schoon in de Spaanse regen terwijl Bernal zijn wonden likt in zijn thuisland. Thomas vond na een paar dagen reeds zijn einde na een val over een bidon. Zonder speerpunt en strategie kwamen de renners individueel en collectief tot grote bloei. Dat geeft te denken voor de komende jaren. Zien we de befaamde trein van Sky en Ineos ooit nog terug? 

De 25-jarige Geoghegan Hart moest hard vechten voor zijn plekje in het profpeloton. Na zijn eerste stage bij Sky werd hij weggestuurd en pas twee jaar later werd hij alsnog opgenomen in het team. In 2019 schitterde hij in de Tour des Alpes en leek hij samen met Pavel Sivakov de nieuwe troef van de ploeg voor het midden- en hooggebergte. Samen kregen ze het juk van het gedeeld kopmanschap toebedeeld voor de Giro van 2019. Sivakov werd negende in het eindklassement maar Geoghegan Hart zat toen al thuis met een gebroken sleutelbeen. Anderhalf jaar later haalt hij zijn gram en is hij de regelmatigste renner in koers. Dan win je. Niet groots, wel overtuigend. 
Hindley was de beste klimmer van deze Giro. Vandaag bleek zijn motortje te klein om de grote molen van Geoghegan Hart het vuur aan de schenen te kunnen leggen. Desondanks is hij samen met Hirschi de grootste ontbolstering van dit seizoen bij team Sunweb. Het team zwaait Wilco Kelderman uit met de derde plaats op het podium in Milaan. Kelderman was lang talent, had veel pech en kwam toch boven. Een podiumplek in een grote ronde is zonder voorbehoud een prestatie van formaat. 

Caprapaz gaf de dubbelslag van Ineos een mooi rood randje. De Ecuadoriaan was de beste klassementsrenner en met zijn agressieve stijl wist hij Roglic uit de wielen te rijden. In het beestenweer zocht de Sloveen naar adem en hulp. Alleen Bennett was nog aan zijn zijde en met Mas zocht en vond hij een lotgenoot. Met ruim veertig seconden bleef de schade in tijd binnen de perken maar de rustdag komt als geroepen. Andersom heeft Roglic zich flink in de kaarten laten kijken en zullen in de tweede en derde week de aanvallen in hevigheid toenemen. Feit is wel dat hij dan zelf ook de aanvaller kan zijn, zolang Carapaz het rood om zijn schouders draagt. Ik ben benieuwd of Ineos ook in Spanje het nieuwe normaal voor individuen en het collectief als standaard gaat hanteren. In dat geval krijgen we nog 12 dagen koers om de vingers bij af te likken.

Helaas vandaag geen Parijs-Roubaix. Nu zien we Niki Terpstra ploeteren op de Spaanse cols. Hopelijk over zes maanden weer in het bos van Wallers en over de stenen van Carrefour de l’Arbre. Misschien stiekem wel weer met mensen langs de kant?

In de Vuelta staat Wout Poels elfde op 3:19 en Ide Schelling finishte vandaag aan de zijde van Valverde. Wie won er ook al weer? Was het nou Gorka of Jon?

24
okt

GIRO 2020 – Etappe 20 – LeMond / Fignon

Morgen beginnen Hindley en Geoghegan Hart opnieuw op nul. Na drie weken koers staat de weegschaal van verlies en winst in balans en bepaalt het resultaat van de laatste tijdrit wie de eindoverwinning in Milaan zal opeisen. Dat was drie jaar geleden ook het geval bij de overwinning van Dumoulin, die op de laatste dag van positie vier naar één jumpte. Een dergelijk huzarenstukje zit er voor Kelderman niet meer. Zijn achterstand is te groot en de tijdrit te kort. Toch verbetert hij zijn beste positie in een grote ronde (vierde in de Vuelta van 2017) naar een derde plek in de eindrangschikking in deze adembenemend spannende Giro. Dat is een unieke prestatie en een grote buiging waard.

Drie weken koers is voor Kelderman net te lang gebleken. Zowel donderdag als vandaag waren de benen goed genoeg voor een subtopper en dat is ook zijn positie. Met zijn keuze voor Bora-Hans Grohe had hij dat zelf al impliciet aangegeven. Bij die ploeg zal hij moeten knechten voor Buchmann, Kämna en Schachmann. Als Kelderman zichzelf goed genoeg zou achten voor de hoofdprijzen had hij beter kunnen kiezen voor het aanbod van Alpecin-Felix waar hij de absolute kopman in de grote ronden had kunnen worden. De terechte vraag is of hij die druk ook aan zou willen en kunnen en het dan kan waarmaken en afmaken. Vandaag vocht hij voor wat hij waard was zonder ooit over zijn theewater te gaan. Wilco reed voor het podium en op de meter. Een overtuigende en bazige klassementsleider had gereden voor de dood of de gladiolen.

De sleutelrol was weggelegd voor Rohan Dennis. Wie het weet mag het zeggen, maar ik had de beste man nog niet eerder gezien zodra de weg omhoog loopt. Nu Thomas weg viel en Geoghegan Hart opschoof in de hiërarchie blijken er onbekende krachten in team-Ineos te schuilen en zijn vooral de opofferingsgezindheid en teamgeest opvallend. Ganna, Puccio, Swift en Castroviejo deden hun werk meer dan behoorlijk, ook soms tegen hun natuur en kwaliteiten in. Mocht Geoghegan Hart morgen de Giro winnen kan hij de zege delen met Dennis. En als hij tweede wordt, dan ook. Op een dergelijke locomotief zal de NS nog jaloers zijn. 

In de Vuelta zagen we vandaag de nieuwe Sunweb-lichting al op de deur kloppen. Thymen Arensman geldt al jaren als een groot talent en reed als jongeling zij-aan-zij met Tadej Pogacar, Aleksandr Vlasov en Joao Almeida. Hij is nog een jaartje jonger dan deze drie supertalenten die dit jaar al bepalend blijken in klassiekers en grote ronden. Arensman heeft dus nog een jaartje tegoed en dat is nodig om etappes zoals vandaag koel af te maken. Op het Waalse finishklimmetje was de ervaren Wellens slim en sterk. Dat heb je nodig om te scoren in grote ronden. Plus een beetje geluk: het was al de derde keer in deze week dat Wellens het probeerde. De aanhouder wint.

Op het derde scherm kijken we naar Barca-Real. De luizenploeg van Zidane staat voor door een versierde penalty van de slimme en sterke Sergio Ramos. Na die wedstrijd switchen we naar de Premier League voor de strijd tussen de ploegen van Donny en Hakim. Waarschijnlijk kijken ze zelf vanaf de bank toe, net als wij.
Morgen is er Formule1 op het derde scherm en in Spanje finishen we bergop. In Italië zullen we een halfuur in uiterste concentratie en spanning de verrichten van Geoghegan Hart en Hindley volgen. Het verschil tussen LeMond en Fignon wordt mogelijk uit de boeken gereden. Wie had dat drie weken geleden kunnen dromen?

23
okt

GIRO 2020 – Etappe 19 – De sterkste of de slimste?

Mauro Vegni knapte uit zijn vel. ‘Niemand is groter dan de Giro’, foeterde de capo di tutti capi. Een beetje regen en een temperatuur van 13 graden zijn toch prima parameters voor een herfstetappe in oktober? Toch werd de start van de laatste vlakke etappe verplaatst en werd er pas rond 1430 uur opgestapt. Blijkbaar zijn de ploegen en de renners toch de baas? Zonder artiesten geen show!
Vegni mag zich in zijn handen wrijven. De koers is dagelijks spannend en competitief en met veel kunst- en vliegwerk lijkt zijn ronde de eindstreep in Milaan te halen. Diverse keren pakten zich donkere wolken samen over het vervolg van deze Giro, vooral na de exits van Yates en Kruijswijk en hun complete ploegen. Sunweb wist de besmettingen in hun team te beperken tot Michael Matthews, hetgeen als een knappe escapade mag worden beschouwd. Enige consequentie is de overgestructureerde ploeg wel vreemd. Waar in België Tiesj Benoot vanuit stalorders aan de kant moest blijven nadat hij in een tv-show op anderhalve meter van een besmette collega had gezeten, werd Matthews in Italië als een incident zonder collateral damage afgehandeld. 

De etappe van vandaag was bedoeld als cadeau voor de sprinters die de bergen hebben getrotseerd. Dat pakte anders uit.Toen Bora-Hans Grohe vandaag de strijd met de vluchters opgaf werd er gezellig gekeuveld in het peloton. Kelderman kwam buurten bij Geoghegan Hart en de Brit schaterlachte om de grappen van zijn goede vriend Jai Hindley. Morgen zullen de messen weer geslepen zijn voor de laatste strijd op de bergtoppen. Zondag is het ieder voor zich en heeft Kelderman het voordeel van de ervaring en betere tijdritskills. 
Drie Belgen waren gezamenlijk niet bij machte om de Tsjechische hardrijder Cerny te achterhalen. Campenaerts deed nog een vermetele poging en lijkt klaar om zondag de strijd aan te gaan met Ganna voor de slotrit naar Milaan. Daar zal ook Cerny zich melden in de top van het klassement. Hij zorgde vandaag voor de eerste World Tour-zege in dit seizoen voor CCC, net voor het sluiten van het seizoen en het einde van dit team. Gerechtigheid komt vaak te laat.

In de Vuelta draaide het wel uit op een massasprint. Jasper Philipsen leek de slimste en Sam Bennett bleek de sterkste. Zijn complete team verscheen in de laatste vijf kilometer aan de kop van het peloton en Morkov dirigeerde de trein met de juiste snelheid over de rails. Niets leek een eenvoudige zege in de weg te staan. Philipsen koos slim positie maar zette net iets te vroeg op het de dalende finishstrook, waardoor Bennett maximaal gebruik kon maken van zijn pure snelheid en kracht. Philipsen is volgend jaar ploeggenoot van Van der Poel, die hem nog wel iets kan bijbrengen over het juiste moment.
Ook in de Vuelta wordt er gerommeld aan de route. Helaas worden de Franse cols dit weekend gemeden en dat betekent geen Portalet, Aubisque en Tourmalet. De nieuwe zondagse finish is ook bergop en kende met Barguil en Quintana al echte grimpeurs als winnaar. Movistar slijpt de messen en de Grenadiers zullen de munitie van Carapaz voeden. 

Morgenavond spelen Barca en Real de eerste Classico van het seizoen. Een kolfje naar de hand van Ronald Koeman. 
Hij is niet altijd de sterkste, wel vaak de slimste.

22
okt

GIRO 2020 – Etappe 18 – Van je vrienden moet je het hebben

De Stelvio. Magische berg met mythische verhalen. 48 haarspeldbochten en dan ben je boven in de sneeuw. Op de hoogte van 2758 meter voel je de ijle lucht in je longen en de kou in je vingers. Twaalf keer eerder vormde de Stelvio het dak van de Giro. Fausto Coppi was in 1953 de renner die als eerste boven kwam. Naar hem is de Cima Coppi vernoemd; de prijs voor de renner die de hoogte bergtop in de Giro als eerste passeert. Na Coppi was die eer onder meer weggelegd voor Charly Gaul, Jean-Rene Bernaudau, Dario Cataldo en Mikel Landa. En natuurlijk Thomas de Gendt, die in 2012 als eerste boven kwam en bijna de Giro wist te winnen. Vandaag ging de eer naar Rohan Dennis. Wie had dat gedacht?

Rohan Dennis was vandaag de locomotief voor Tao Geoghegan Hart. Met vijf overwinningen in deze Giro en nog eentje op komst (Ganna gaat zondag de afsluitende tijdrit winnen) blijkt de honger van Ineos nog niet gestild. Dennis zette zich op kop en reed in strak tempo de Stevio op. In zijn wiel plakte de stoicijns volgende Geoghegan Hart en de soepel roulerende Jai Hindley. Kelderman zat een tijdje op het elastiek, moest loslaten, stond op breken, herpakte zich, won tijd terug en verloor uiteindelijk 2;18. Maar hij won de roze trui!
KELDERMAN – MAGLIA ROSA. 

Het zat er al twee weken aan te komen en toch wist hij steeds het tricot af te houden, om pas kort voor Milaan de verdediging op zich te nemen. Morgen kan Démare nog een keer zijn kunsten etaleren en zaterdag wordt het D-Day voor Kelderman. Geoghegan Hart en Bilbao zullen de mannen van Sunweb links en rechts attaqueren op de drie klimmen naar Sestriere. 

De grootste concurrent van Kelderman is Hindley. De jonge Australiër is de beste klimmer in deze ronde en zal als verdediger meegaan bij tempoversnellingen van de concurrentie. Met slechts twaalf seconden verschil is hij de tactische kameleon van Sunweb. De switch van verdediger naar actueel speerpunt is snel gemaakt en vandaag werd daartoe de generale repetitie al opgevoerd. Ploegleider Luke Roberts hield kort halt bij Kelderman en reed daarna zonder pardon en met hoge snelheid door naar zijn nieuwe raspaardje. In wie heeft hij het meeste vertrouwen? 
Kelderman kan maar beter eens gaan buurten bij zijn toekomstige Duitse vrienden. Misschien kunnen Sagan, Konrad en Majka nog een paar hand- en spandienst verrichten op zaterdag. 

In de Vuelta ging het vandaag om de laatste twee kilometer en deden de voorafgaande 163 er nauwelijks toe. Ook in deze ronde nam Ineos het heft in handen om Carapaz goed af te zetten voor de laatste klim. Zelfs Froome voelde zich niet te groot om te knechten, al legde hij daarmee de basis voor de overwinning van zijn toekomstige ploeggenoot Dan Martin. Zelf had ik de Ier na een matige Tour al min of meer afgeschreven en niet genoteerd bij het rijtje kanshebbers in deze Vuelta. Excuses Dan, iets te snel geoordeeld. Maar we spreken elkaar over 18 dagen. Afrekenen doen we pas in Madrid. 

Morgen reken ik op een mooi duel van de cracks Bennett en Ackermann. Ik hoop op een verrassing met Jon Aberasturi, de snelle man van Caja Rural. Al was het maar voor de herinnering aan Mathieu Hermans en Erwin Nijboer.

22
okt

GIRO 2020 – Etappe 17 – De vos en zijn streken

Het voelde gistermiddag bijna als een Champions League avond met het schakelkanaal. Daar switch je soms tussen zes wedstrijden die gelijktijdig plaatsvinden en vliegen de doelpunten je om de oren. Met drie gelijktijdige koersen van hoog niveau was die ervaring nog intenser. Vooral in de driedaagse Brugge-De Panne gebeurde er al voldoende om die koers op drie schermen te bekijken. De wind was scherprechter en ouderwetse waaiers zorgden voor vroegtijdige schiftingen in de koers. In de Giro en Vuelta was de wind vervangen door pittige hellingen in de finale. Tevens zorgde een roedel loslopende pony’s nog voor een verrassende couleur locale in de slotkilometers in Spanje.

In Brugge-de Panne was het weer Mathieu van der Poel die de koers kleurde. Hij kent het métier van waaierrijden en was continue voorin de koers te vinden. In de finale had hij diverse ploegmaten om zich heen en leek de kaart-Merlier gekozen te kunnen worden. Helaas was de cameraman net zijn apparatuur aan het kuisen. Hierdoor misten we het moment décisif hoe Van der Poel in de sloot terecht kwam. Was het de wind of zocht hij teveel de kant op en gleed hij van het gras in de sloot? In ieder geval was hiermee de geest uit de shampoofles getrokken; met hun kopman te water was het Alpecin-schip stuurloos. De geslepen Yves Lampaert koos het juiste moment voor zijn aanval en maakte de koers dood met zijn aanval. 

Van der Poel reed zonder zijn witte geluksbroek en misschien was dat onverstandig. Never change a winning team. Nu wankelde hij naar de auto en klaagde over pijn in de nek en duizeligheid. Hopelijk is het niet ernstig en keert hij begin december terug in de modder, net als Van Aert. Een rivaliteit in vier kwartalen die nooit stopt. 

Na de zege van Lampaert zagen we Thomas de Gendt in de aanval in de Giro. De aanvaller-pur-sang liet afgelopen weekend al zien dat hij in goede doen is toen hij een puike tijdrit serveerde. Met Rohan Dennis had hij een vluchtmakker van niveau. Toen de weg omhoog liep was het jammer genoeg snel gedaan met hun kansen. Ben O’Conner liet zien dat hij geen zin had in nog een ereplaats en reed de stenen uit de straat. Achter de vluchters was er een halfslachtige poging van Sunweb om de reflexen van Almeida te testen. De Portugees was op zijn qui-vive en liet merken dat hij zijn trui tot de laatste snik zal verdedigen. Het echte werk moet ook nog komen. Vandaag liggen er andere kaarten en grotere kansen. Seconden worden minuten en kansen worden illusies. Let op Nibali. Ouder en minder explosief maar nog steeds niet minder gevaarlijk als het op een tactisch steekspel aan gaat komen.

In de Vuelta zijn de dagen van Froome, Dumoulin en Pinot al geteld. Voor zover zij aanspraak op een klassement dachten te kunnen maken is hun achterstand inmiddels te groot. Roglic moet met Kuss en Bennett aan zijn zijde de Spaanstalige concurrentie zien te weerstaan. Vooral het blok van Movistar lijkt sterk en gevaarlijk te zijn en zal de komende dagen de aanval niet schuwen. Heel benieuwd hoe Valverde zich daarbij dienstbaar zal opstellen ten opzicht van Mas. De oude vos wordt dun in de pruik maar zijn strekenarsenaal is nog zeker niet uitgeput. 
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

20
okt

GIRO 2020 – etappe 16 – Seconden en minuten

Het venijn zat vandaag in de staart. Terwijl winnaar Jan Tratnik al gehuldigd en gedouched was, kwam het peloton pas aan in finishplaats San Daniele del Friuli. Afgezien van de strijd om de dagzege door een grote groep vluchters leek het een etappe te worden die zonder hoofdletters in de boeken zou verdwijnen. Op dat moment liet Joao Almeida merken wat zijn gedachten zijn voor de komende dagen. Elke seconde telt en de Portugees zal geen moment onbenut laten om Kelderman het mes op de keel te zetten. Andersom wachten Kelderman en Hindley hun kansen af voor de etappes waar Almeida kan breken en waar niet de seconden maar vooral de minuten gaan tellen. In dat opzicht valt er voor de complete top-twaalf van de Giro nog veel, zo niet alles te winnen. 

Donderdag en zaterdag staan de dagen van de waarheid op de agenda. Donderdag staat de gevreesde Stelvio ingetekend. Of de renners deze gevreesde reus kunnen gaan trotseren wordt pas op donderdagochtend besloten. Het alternatieve programma dat klaar ligt is zo mogelijk nog grilliger en zwaarder. Zaterdag rijden de renners van Alba naar Sestrière met onder meer de Agnello als vroege scherprechter, gevolgd door nog drie cols van minimaal 10 kilometer en fikse stijgingspercentages. Op die dagen kan het klassement helemaal op de kop komen te staan. Ik verwacht een ouderwetse combine van Nibali en Fuglsang die elkaar kennen uit hun gezamenlijke tijd bij Astana. Vandaag keuvelden de twee met elkaar in de buik van het peloton. Uiteraard zal Pozzovivo ook niet aarzelen om zijn oude kopman van dienst te zijn. 


Het zal niet de eerste keer zijn dat Nibali op deze manier een Nederlandse renner de overwinning zal proberen te ontfutselen. In 2016 wist hij Steven Kruijswijk uit het roze te rijden in de afdaling van de Agnello. Twee dagen later won hij zijn tweede Giro. Het duurde lang voordat Kruijswijk deze klap te boven was. Pas in 2019 wist hij met zijn podiumplek in de Tour alle twijfel weg te nemen, al heeft hij nog steeds niet het aura van een winnaar. In dat opzicht lijkt Kelderman wel een beetje op hem. Wilco’s palmares kent veel ereplaatsen maar weinig overwinningen. Bij Kruijswijk hetzelfde laken een pak. Te lief om de trekker over te halen op het moment dat het kan en nodig is? 
Ik dacht er zondag aan. Hadden Hindley en Kelderman toen Almeida al uit het roze kunnen rijden of zijn er andere, grotere gevaren op komst? Ik denk het laatste en misschien keken ze één van de monsters zondag wel in de bek. De onberekenbare Tao Geoghegan Hart brak niet en bij zijn laatste versnelling had hij meer in de tank dan de Sunweb-mannen. Een voorteken of een momentopname?

Seconden en minuten. Zo kun je dus ook het vuur ontsteken in een grote Ronde. Vroeger was de eerste dag van een grote ronde een proloog of een rit voor de sprinters. Vandaag was het gelijk bal in de Vuelta met een slotklim vol vuurwerk en slachtoffers. Roglic liet er geen gras over groeien en maakt zijn in- en externe ambities keihard duidelijk. Dumoulin baalde en had beter moeten weten. Een Balkankrijger laat zich niet de kaas van het brood eten door een Limburgse gentleman. Bij Ineos had de interne strijd meer tekenen van een fluwelen revolutie. Froome streek al snel de witte vlag en Carapaz wordt het nieuwe speerpunt én grootste rivaal van Roglic. Bij Movistar koestert Enric Mas dezelfde ambitie maar wel in stilte. Reken nooit buiten Valverde, El Imbatido. De oude krijger is nog steeds de baas, haakte slim zijn karretje aan bij Dumoulin en wist op die manier de schade op de eerste dag nog enigszins te beperken.


En dat was pas dag één. Riemen vast voor morgen als we na de laatste top 15 kilometer gaan dalen in Spanje. Hopelijk zijn de renners in de Giro dan al binnen. Mijn complimenten voor de organisatoren van deze ronden! Echt fantastisch om een uur Giro-finale te kijken, even snel een plaspauze en dan nog een uur Vuelta-finale. Beter wordt het niet.
Of wacht…morgen ook nog de Driedaagse Brugge – De Panne. Ik kom ogen en oren tekort.

19
okt

VUELTA 2020 – De bespiegeling

Utrecht huilt en de wielerharten van Breda en ’s-Hertogenbosch wenen mee. Het gedroomde openingsweekend van de Vuelta in augustus smolt als sneeuw voor de zon toen het virus geen tijdelijk probleem is maar onderdeel van een nieuw normaal. Nu start de Vuelta op een doordeweekse dag in oktober en eindigen we op een vorstige novemberzondag in Madrid. Deo Volente. 

In plaats van een ploegentijdrit in Utrecht starten we nu met een etappe met een slotklim van 5 kilometer met een grillig verloop. Dat zet gelijk de toon voor deze Vuelta die vooral in de eerste helft vooral voor de klimmers is gemaakt. In het schema komen gevreesde bergen als de Aralar, Laguna Negra, de Portalet, Aubisque en Tourmalet voor. In de twaalfde etappe is de gevreesde Angliru opgenomen, met vlak onder de top een stukje geitenpad dat 23,5% omhoog loopt. Ga er maar aan staan. Twee deelnemers aan deze Vuelta wonnen er in eerdere edities al eens. Dat zijn Kenny Elissonde (2013) en ‘onze’ Wout Poels (2011). Verder is de Angliru vooral het domein van El Pistolero. In zijn afscheids-Vuelta in 2017 liet Contador nog even zien hoe het moet. Wie won die ronde ook al weer?

Wout Poels staat nu ook aan de start en kan rekenen op de steun van zijn team, al moeten we daar niet veel van verwachten. Mogelijk kan Kevin Inkelaar hem nog het meest van dienst zijn. Hij maakt zijn debuut in een grote ronde. Dat geldt voor meer youngsters, zoals Ide Schelling, Julius van de Berg en Thymen Arensman. Door de gewijzigde planning en gelijkschakeling met de laatste week in de Giro zien we veel nieuwkomers en wellicht ook niet de sterkste teams. Uitzondering hierop is JumboVisma, dat met Roglic, Bennett, Dumoulin, Gesink en Kuss hun sterke Tourblok aan de start brengt. Roglic zal getergd zijn om zijn seizoen goed af te sluiten na de catastrofale laatste tijdrit in de Tour. Met zijn zege in Luik-Bastenaken-Luik is het eremetaal weer een beetje opgepoetst maar glanzen doet het nog niet echt. Met een tweede overwinning in de Vuelta na zijn zege van vorig jaar kan hij goed de winter ingaan. 

Maar hoe goed is Dumoulin en is hij hanig genoeg? In de Tour offerde de Limburger zichzelf op. Dat was nobel en binnen de stalorders een te verdedigen keuze. Roglic rondde echter niet af en dat zorgt voor wrijving. Dumoulin zal die onvrede extern niet ventileren. Toch zal ook hij de Wet van Planckaert kennen: niets laten liggen dat voor het grijpen ligt. 
Dan zal hij vooral af moeten rekenen met de Spanjaarden. Movistar komt met de complete armada en zet met Valverde, Mas, Soler en trouwe knechten als Erviti, Oliveira, Rojas en Verona hoog in. Menigeen zal zeggen dat het beste eraf is bij Valverde maar was het niet Chris Horner die op zijn 41-ste de Vuelta won? Sprookjes en wonderen bestaan en in Spanje weet je het nooit. 


Achter de overige kanshebbers staan vooral vraagtekens. De grootste staat achter de naam van Chris Froome. In augustus maakte hij een bleke indruk en leek hij ver verwijderd van een vorm die nodig is om mee te kunnen spelen in de debatten van een grote ronde. Wellicht anticipeert Brailsford hier al op door Carapaz als schaduwkopman mee te nemen. Hetzelfde vraagteken staat achter de naam van Aleksandr Vlasov. Veel kenners hadden hoge verwachtingen van hem voor de Giro waar hij na twee dagen al achter het gordijn verdween. EF komt met Carthy, Woods en Martinez, terwijl Groupama met hun tandem Pinot-Gaudu aan de start verschijnt. Hoe goed zijn Chavez en Nieve nog? Kunnen Henao en Formolo verrassen? Of gaat team Sunweb ook in hun derde grote ronde een grote stempel drukken met een roede jonge renners? Robert Power zal voor een goed klassement gaan en met rappe mannen als Kanter, Storer, Van Wilder en Donovan kan men diverse kaarten trekken voor de sprints en ontsnappingen.
In de sprints zullen deze talenten kennis maken met Ackermann en Bennett. Ackermann moet, Bennett heeft al Touretappes in zijn zak en de groene trui boven de schouw. Vaak gaat het dan iets makkelijker.

De grootste tegenstander zal het virus zijn. Madrid is nog ver; verder weg dan ooit.

18
okt

GIRO 2020 – Etappe 15 – Wilco en Matje

Een dag van Vlaamse leeuwen en Hollands glorie. De katholieke wielerminnaars kregen vandaag een hoogmis van zes uur voorgeschoteld, veilig te bekijken vanuit de luie stoel. Het gezang en de liederen werden vervangen door de stemmen van de misdienaars van dienst, Michel Wuyts en José de Cauwer. Net na het nuttigen van de communie had Alaphilippe zin in wijn. Aan de streep lonkten de magnums van zijn sponsor Lidl. De wereldkampioen loste in dalende een cartouche die alleen door Van der Poel op waarde werd geschat. Reageren en counteren was enkel weggelegd voor de sterke benen van Wout van Aert. We gingen er nog eens goed voor zitten, voordat het Onze Vader ingezet kon worden.

Van der Poel was getergd. De kleine Fransman klopte hem in de Brabantse Pijl en Van Aert lokte hem uit zijn kot door zijn uitspraken na afloop van Gent Wevelgem. God heeft op alles een antwoord. Alaphilippe werd gestraft voor zijn eigen onoplettendheid en lag na een onvrijwillige aanraking met een vertragende motor als een vis te spartelen op het midden van de weg. Van Aert en Van der Poel keken verschrikt om. Met nog 30 kilometer naar de streep waren de twee kemphanen nu tot elkaar veroordeeld. Voor het oog van God en miljoenen tv-kijkers zat er niets anders op dan als brave communicanten kop-over-kop door te rijden. Zonder strijdbijl, woorden of voorbehoud, terwijl beide weten dat ze in een sprint-a-deux aan elkaar gewaagd zijn. Van de 100 keer wint Van der Poel er 5o en Van Aert ook.

Dan treedt de wet van de geschiedenis in. In 1986 reed vader Adrie in de kopgroep met drie richting de finish. De verslaggevers rekenden op winst van Sean Kelly, die als klassieker-renner en sprinter de beste kaarten had. Toch wist Van der Poel de Ier te kloppen. Op karakter en slimheid. Wout en Mathieu waren in 1986 nog niet geboren, maar iedere renner kent zijn klassiekers. Vandaag was Mathieu de slimste door heel lang te wachten en pas op 200 meter van kop aan te gaan. Op de meet was het verschil slechts enkele centimers, maar dat was het geluk dat in de Brabantse Pijl de kant van Alaphilippe opviel. Zo zette God tijdens de langste hoogmis van het jaar alles weer in evenwicht.

Amper bekomen van deze apotheose was het bal in de Giro. Rohan Dennis deed een cooling down na zijn tijdrit van gisteren en reed lang vooruit in deze zondagse klimetappe. Zonder de ketens van Froome, Bernal of Thomas als kopman lijken de Ineos-renners bevrijd en wordt er bijkans dagelijks het ruime sop gekozen. Op die manier wonnen Ganna en Narváez al etappes in de Giro en Carapaz en Kwiatkowski in de Tour. Dennis werd vandaag ruim voor de top ingehaald, maar zijn taak werd ijzersterk waargenomen door Tao Geoghegan Hart. De Brit was de enige renner die het teamwork van Sunweb kon volgen en met Wilco Kelderman en Jai Hindley de laatste klim wist te voltooien. Almeida spartelde flink tegen en capituleerde op zeven kilometer van de top, maar zag nimmer de bodem van de gifbeker. Met de hete adem van Kelderman in zijn nek kan hij morgen de rustdag nog doorbrengen in het roze leiderstricot.

Bij het moment van schrijven zijn de dames elite nog bezig aan hun Ronde van Vlaanderen. Daar kwam Van der Breggen op het wiel van Van Vleuten. Geen vriendinnen van elkaar, zoals Van Aert en Van der Poel ook niet bij elkaar op de koffie komen. Misschien is God al uitgewerkt voor vandaag?

17
okt

GIRO 2020 – Etappe 14 – Oogappel

In zijn regenboogtrui was Ganna vandaag koning, keizer, admiraal. Na de zege in de openingstijdrit en zijn verrassende tussendoorse etappezege lag zege nummer drie als het ware op hem te wachten. De machine haperde vandaag niet en Dennis, McNulty en De Gendt moesten op eerbiedwaardige afstand genoegen nemen met de troostprijzen. Voor Ganna is het te hopen dat alle testen negatief blijven zodat de Giro, tegen alle protesten in, Milaan kan bereiken. Op de laatste dag kan hij dan nogmaals toeslaan en zijn trui maximaal glans geven. Wel zal hij dan komende week een aantal zeer pittige bergtoppen moeten trotseren.

In het verleden was dat vaak het probleem voor de grote tijdritspecialisten in de drieweekse ronden. In het algemeen waren ze vaak iets te groot en te zwaar om lichtvoetig over de toppen van de cols te scheren. Soms was de winst ook al binnen en was het idee van afstappen en huiswaarts keren te aanlokkelijk. Renners als Oosterbosch, Van Emden en Westra staan nu niet bekend als adelaars in het hooggebergte. Aan Van Emden kan Ganna een voorbeeld nemen. Hij won in 2017 de afsluitende tijdrit in de Giro nadat hij als een beer had afgezien in de dagen ervoor. 
Met tijdrijden en Vlaanderen in het hoofd dwaalden mijn gedachten ook nog af naar de opvolger van Bert Oosterbosch in het team van Peter Post. John Talen was ook een echte rooie en een tempobeul van het zuiverste soort. Post pikte hem op nadat Talen in 1986 wereldkampioen op de 100 km ploegentijdrit werd, samen met Gerrit de Vries, Tom Cordes en Rob Harmeling. Talen won onder andere de GP Pino Cerami, Dwars door Belgie en de Grote Scheldeprijs. Zijn beste resultaat in Vlaanderen was een derde plek in 1990. 

Na 1990 was een podiumplek in Vlaanderen’s Mooiste nog maar voor drie Ollanders weggelegd: Frans Maassen, Erik Dekker, Niki Terpstra. Terpstra won al in Vlaanderen, werd tweede en derde. Dit jaar is hij blij dat hij kan opstappen na zijn verschrikkelijke val op de dijk tussen Enkhuizen en Lelystad in de zomer. De kans op een muzikale verrassing in de lijn van ‘Liefde voor muziek’ of ‘Als je wint’ is klein. Van welke muziek houden Van Aert en Van der Poel eigenlijk? Clouseau, Het Zesde Metaal of Charlotte de Witte?

Vandaag waren youngsters als McNulty en Almeida de grote winnaars terwijl veteranen als Nibali, Pozzovivo en Fuglsang veel tijd verloren. Dat kwam niet onverwacht. Hun kansen liggen in de laatste week waar veel renners nog zwart brood zullen eten. Kelderman presteerde naar behoren en kunnen. Nu Almeida in het roze blijft rijden blijft het gewicht van de koers bij zijn ploeg liggen en zullen zij de Italiaanse furie moeten weerstaan. En hoe goed is die jonge McNulty? Net als Pogacar is hij pas 22 en het tweede onbevangen talent dat zich kan mengen in de strijd om de ereplaatsen van een grote ronde. Met dank aan de scherpe scouting van Matxin Fernandez en Alan Peiper, die ook met Bjerg (21), Ardila (21) en de Oliveira-broers (24) nog hoge ogen gaan gooien.

Patrick Lefèvre komt deze dagen ogen tekort. Zijn oopappel Almeida rijdt al dagenlang in het roze en wordt geweldig ondersteund door Masnada, Knox en Honoré, terwijl ook Keisse en Serry hun steentje bijdragen. Toch zullen die laatste twee morgen met weemoed opstappen voor een zware dag in de Italiaanse bergen, terwijl in hun Vlaanderen de hoogmis van het jaar wordt gereden. Ook zonder dikke rijen fans langs het parcours is de wielerkoorts tot grote hoogte gestegen in hun thuisland. Zonder Greg van Avermaet, die toch het verstand boven het gevoel laat prevaleren. 
Van Aert, Van der Poel en Asgreen staan op ieders lijstje. Ik geloof niet in Alaphilippe op dit parcours. Wel in de kracht van de Denen zoals Kragh Andersen en Mads Pedersen en in de leepheid van ‘Italaáánders’ als Bettiol en Trentin. Sempre.

De wekker is gezet. In de eerste ontsnapping hoop ik op pure Flandriens als Guillaume van Keirsbulck, Jens Keukeleire, Stan Dewulf, Stijn Vandenbergh, Bert de Backer, Dries de Bondt of Piet Allegaert.
Of Nathan van Hooydonck. De appel valt nooit ver van de boom.

16
okt

GIRO 2020 – Etappe 13 – La Dolce Vita

Het venijn zat vandaag in de staart van de etappe. Twee pittige klimmetjes waren genoeg om Démare en Sagan te breken en de weg te plaveien voor de tweede zege van Diego Ulissi in de ronde. Zijn achtste in totaal. Net als in het eerste weekend was het Valerio Conti die de forcing verzorgde en daarmee de echte sprinters wist af te schudden. Démare toonde karakter door na de eerste klim nog terug te komen. Sagan zat verkeerd gepositioneerd en probeerde met De Gendt als locomotief nog terug te keren. Helaas besloot de ploegleiding van Bora anders en hoefden Majka en Konrad niet te wachten op hun grootste troef te helpen. De kaart-Konrad was slechts goed genoeg voor een derde plaats achter Ulissi en Almeida. Gegokt en verloren.

Ulissi reed jarenlang in het paars-roze tenue van Lampre. De basis van dit team werd gevormd door Italiaanse kwaliteitsrenners. Namen als Alessandro Ballan, Maurizio Fondriest, Gilberteo Simoni, Allessandro Petacchi. Michele Scarponi en Pipp Pozzato spraken sterk tot de verbeelding. Het belangrijkste uithangbord was ‘de kleine prins’, Damiano Cunego. Hij won diverse klassiekers en in 2004 won hij de Giro. 
Er kwamen geen Nederlandse renners uit voor Lampre, dat na verloop van tijd een veel internationale karakter kreeg met renners als Jan Svorada, Ludo Dierckxsens, Franck Vandenbroucke en Rui Costa. Inmiddels zijn de shirts wit en staat er UAE op de borst, maar is Ulissi nog steeds een sterkhouder in de ploeg. 

Nederlandse renners in Italiaanse teams zijn eerder uitzondering dan regel. Gisteren zagen we Etienne van Empel weer in beeld en fietste hij voorin de koers. Van Empel kreeg zijn opleiding bij Rabobank en Roompot en beproeft nu voor het tweede jaar zijn geluk in Italië. Daarmee treed hij in de voetsporen van pioniers als Roy Schuiten en Johan van der Velde die decennia geleden la dolce vita omarmden. Van der Velde reed in de iconische truitjes van Metauro-Mobili en GIS en werd een geliefd renner in de laars. Dat geldt minder voor Adrie van der Poel die in 1993 koos voor de stapels lires van Mercatone Uno. Poeleke mocht opstappen in de Giro in een sterrenensemble met onder meer Flavio Giupponi, Fransesco Casagrande, Bruno Leali en Adriano Baffi. Klinkende namen van weleer. Andere Nederlanders in die Giro-editie moest je met een lampje zoeken. De enige was namelijk Steven Rooks die in de nadagen van zijn carrière opstapte voor Festina. En op tijd weer afstapte.

Morgen kunnen Démare en Sagan zich de moeite besparen tijdens de tijdrit van ruim 34 km. Een mooie gelegenheid voor Wilco Kelderman om de kaarten voor het algemeen klassement eens flink op te schudden. Net zo makkelijk kan Almeida hem een draai om de oren geven. De Portugees staat bekend als een meer dan gemiddeld tijdrijder en heeft in twee weken geen zwakke momenten gekend. Dat geldt minder voor Pozzovivo en Bilbao terwijl Nibali de schade zal willen beperken om vervolgens te gaan slopen in de slotweek. Als die er komt. De geluiden over een finaal verdict en vroegtijdig einde op zondagavond worden steeds luider. 
De tijdrit is nagenoeg gekopieerd uit het Giro-parcours van 2018. Toen won Rohan Dennis voor Tony Martin en Tom Dumoulin. Alex Dowsett werd zesde; wellicht kan hij nogmaals verrassen in deze Giro?

Ik zet mijn kaarten op Ganna maar gun de zege aan Victor Campenaerts. Maar ik heb al zo vaak gegokt en verloren.

15
okt

GIRO 2020 – Etappe 12 – Chocolade Jacques

De Giro van vandaag was nat. Door materiaalpech van Padun kreeg Narváez de zege in de schoot geworpen. Na Carapaz en Caicedo is hij de derde Ecuadoriaanse etappewinnaar in de Italiaanse ronde. Voor de start was er nog meer water en niet vanuit de hemel. Thomas de Gendt trok de transparantie van de organisatie over de actuele Covid-situatie in twijfel en brengt daarmee het doorgaan van de laatste week ernstig aan het wankelen. Haalt de Giro Milaan en gaat de Vuelta wel van start?

De voorlopige startlijsten van de Spaanse ronde liegen er niet om. Froome probeert zijn seizoen en blazoen te redden en dat zal de nodige kruim gaan kosten. Mogelijk zal ook zijn ploeggenoot Carapaz nog geheime ambities koesteren. Jumbo Visma brengt een deel van zijn Tourploeg in stelling maar laat in het midden of Dumoulin of Roglic de steun zal krijgen. Time will tell. EF komt met Woods en Martinez, terwijl ook Tourganagers als Pinot, Mas en Valverde opstappen. De Emiraten laten Pogacar thuis en zetten hun kaarten op een sterk collectief met Covi, Formolo, De La Cruz en Henao. 
Verder stappen veel talenten op voor hun eerste grote ronde en daaronder veel jonge Nederlanders. Kevin Inklaar, Ide Schelling, Julius van de Berg en Thymen Arensman krijgen de kans om hun vleugels uit te slaan en te harden in een drieweekse koers op het hoogste niveau. Hopelijk zien we hen met enige regelmaat in beeld, zoals Etienne van Empel vandaag ook weer een plek had gevonden in de ontsnapping-van-de-dag in de Giro. 

Gisteravond genoot ik wederom van Vive Le Vélo. De liefde voor de fiets spat er vanaf, alsmede het respect voor renners en oud-coureurs. Anna van der Breggen en José de Cauwer spraken bijna verliefd over Mark Cavendish: ‘hij doet het nog zo graag’. Zij gunnen hem nog een extra seizoen in het peloton en wie weet is er nog een ploeg die hem die kans gunt. Wanty-Gobert werd genoemd; de aimable Hilaire van der Schueren is wel voor zo’n stunt te porren.

De wielerhistorie kent vele Belgische liefhebbers en mecenassen die tegen de koers aan wilden schurken. Francois Lambert was in 1989 slechts kort in het peloton te zien met zijn ADR, maar won dat jaar met Greg Lemond en sportdirecteur De Cauwer wel de Tour. Gisteravond haalde Dave Bruylandts herinneringen op aan zijn beste Ronde van Vlaanderen in het shirt van Chocolade Jacques. Ik was het shirt en de ploeg al bijkans vergeten. Dat zal minder snel gebeuren bij de nieuwe shirtsponsor van FC Emmen. Easy Toys heeft reeds voor de eerste wedstrijd zijn investering terug verdiend en zal nog jarenlang onderdeel zijn van quiz- en kennisvragen. Vandaag werd bekend gemaakt dat het niet alleen om naambekendheid en massale verkoop van kinky artikelen gaat. De jeugd van Emmen gaat spelen met de naam van het lokale noodlijdende dierenpark op de borst. Barmhartigheid bestaat nog! Ook in de wielersport. Rüdiger Selig stapte gisteren vlak voor de finish van de Grote Scheldeprijs af om zich te bekommeren om de hard gevallen August Jensen. Verschillende ploegen, andere belangen, maar beide sporter en mens. Zo kan het ook.

Narváez nam er vandaag de tijd voor. Bril op de neus, Ineos in beeld, jasje open en ook nog even de aandacht vestigen op Grenadier. In de bus lag een handdoekje klaar en de pen voor het tekenen van zijn nieuwe contract.

14
okt

GIRO 2020 – Etappe 11 – GP Mark Cavendish

Gisteravond meed ik de tafels van Jinek en Op1. De echo van de nieuwe maatregelen doet pijn aan de oren. Die oren luisteren liever naar het gezever over de koers. Aan de tafel van Vive Le Vélo ontving Karl Vannieuwkerke Peter van Petegem, Bram Tankink en Elke Weylandt, de zus van de betreurde Wouter. Het ging over de Ronde en met de oude beelden erbij van de klassieke Vlaamse twisten tussen Museeuw, Vandenbroucke en Van Petegem, was ik voor een uur het virus vergeten. Daarna droomde ik over de Muur, de Koppenberg en de Pater. Het leven kan zo simpel zijn als je nostalgie kunt verheerlijken en niet hoeft na te denken over een telkens wisselend perspectief.

Toen vanmiddag Sander Armée vooruit reed in de richting van Rimini gingen de gedachten ook terug. In 2017 won de renner uit Leuven een etappe in de laatste week van de Vuelta. Vandaag strandde zijn poging op minder dan 10 kilometer van de streep. Daarna hoopten Gaviria en Viviani op een nieuwe kans. Tegen beter weten in. Démare won wederom overtuigend en noteerde zijn vierde zege in deze Giro. De tweede plek was wederom voor Sagan. Weinig om vannacht over te dromen.

Gelukkig ging de koers op het tweede scherm verder met de Grote Scheldeprijs. Alles draaide in deze koers om Mark Cavendish. De Britse topsprinter verscheen na afloop van Gent-Wevelgem huilend voor de camera en kwam amper uit zijn woorden. Veel meer dan dat deze koers mogelijk zijn laatste was werd niet duidelijk. Vandaag stapte de Brit gelukkig op voor dit officieuze WK sprinten en was hij ook nog eens mee in de ontsnapping van de dag. Op de laatste rechte lijn trok hij zijn kaderplaatje van zijn fiets; mogelijk toch het signaal van een laatste saluut?

Het pré-pensioen van de Brit vindt zijn oorsprong in zijn lijden uit 2018. Lang tobde hij met het Epstrein-barr virus, onder meer veroorzaker van de ziekte van Pfeiffer. Daarna kwam hij nooit meer op zijn oude niveau en won hij geen koersen van statuur meer. Dat had hij in de jaren ervoor al gedaan. Met 175 zeges bij de profs behoort hij tot de veel-winnaars van zijn generatie en als sprinter werd hij door L’Equipe geëerd tot beste sprinter in de geschiedenis van de Tour de France. Met dertig sprintzeges in de greatest race on earth kan daar ook geen twijfel over bestaan. 

De zijdeur is echter te klein om een renner met zijn palmares en betekenis voor de sport uit te zwaaien. Wie rolt nog een keer de rode loper voor hem uit of organiseert de GP Mark Cavendish? Een driedaagse met korte koersen in Parijs, Milaan en Madrid, om de man te eren die meer dan 50 etappes in de drie grote ronden won. De maestro zelf rijdt in zijn regenboogtrui uit 2011.

In Schoten was Ewan de snelste en werd Ackermann gediskwalificeerd. Bennett eindigde top-10 en Cees Bol was niet in beeld. Démare was elders, net als Jakobsen en Groenewegen. Laten we hopen dat zij allen volgend jaar erbij kunnen zijn. En misschien stapt Cavendish dan ook nog wel weer op. Hij lijkt maar moeilijk afscheid te kunnen nemen.

13
okt

GIRO 2020 – Etappe 10 – Grinta in de brinta

Grote renners geven vroeg of laat altijd antwoord. Vandaag was een veel bekritiseerde renner heel vroeg op de afspraak. Vanaf het moment dat de koers in gang werd gezet was Peter Sagan op de voorposten te zien. Vorige week verloor hij bergop van Diego Ulissi en moest hij zijn meerdere erkennen in Arnaud Démare in de snelle sprints. Dan moet het roer om en blijkt Peter een fantastische omdenker. Hij koos de route van vroege vlucht en tactisch inzicht en bleef als laatste over. Leeuwenmoed, oersterk en niet kapot te krijgen, zoals Sagan in zijn beste dagen. Het is bijna jammer te noemen dat hij zondag ontbreekt in Vlaanderen.

Sinds de Tour van 2019 was er geen bijschrijving meer geweest in het grote boek der overwinningen van Peter de Grote. Een onverwachte en ongekende periode van droogte; wanneer zou Sagan de bloemen weer water kunnen geven? Met het verstrijken van de tijd was de kritiek inmiddels gegroeid tot de hoogte van Stelvio en Galibier. Eerst waren Bennett, Ewan en Van Aert de plaaggeesten, waarna Démare hem lelijk in de weg zat in de Italiaanse ronde. Vandaag vond hij het genoeg en ging hij van start tot finish in de aanval. Ganna, Ciccone en Swift liet hij achter zich en toen Piet Pelle naderde op de laatste helling trapte Peter zijn gaspedaal nog een keer in. Aan praatjes in de pers heb je iets; het beste antwoord geef je met een klinkende zege en dat weet hij als geen ander. Chapeau voor Sagan!

Voor de rest van de dag waren er vooral verliezers. Op de fiets was dat Harm Vanhoucke, naast de fiets was dat Jakob Fuglsang. Voordat we gingen fietsen waren dat reeds de mannen van Mitchelton Scott en Jumbo Visma. Spijtig dat de Giro zonder hen verder moet, net als voor Michael Matthews. Zou Matthews op de rustdag al op bezoek zijn geweest bij zijn toekomstige ploeggenoten, evenals Affini? Het heeft weinig zin om naar oorzaken te zoeken zolang renners positief zijn getest zonder ook maar een vermoeden te hebben. Wellicht kunnen we beter bidden dat de Giro Milaan gaat halen, dat we zondag kunnen starten op de Grote Markt en dat de Vuelta de zegen van boven krijgt. Zonder hoop geen leven, zonder grinta geen zege.

Vanavond spreken Rutte en de Jonge strenge woorden tot het volk. We zullen ons de komende weken schrap moeten zetten om het tij te keren. Misschien kunnen we een voorbeeld nemen aan Peter Sagan. Geen woorden maar daden.

11
okt

GIRO 2020 – Etappe 9 – Aanvallen? Winnen of sterven!

Zondag, dag van rust en contemplatie. In religieuze gemeenten als Staphorst en Veenendaal het moment om God te eren en lof toe te zingen. Daar heeft men geen oog en oor voor de geloofsbelijdenis van de wielersport. Mogelijk zijn TV-toestellen aldaar nog steeds verboden of achter kastdeuren en daglicht verborgen. Ook het virus heeft in deze contreien een andere status; niets is groter dan de Almachtige. Wellicht kan de dominee dat ook per telefoon doorgeven aan Wout van Aert. Wout was goed vandaag en misschien de te kloppen man in de kopgroep. Om zichzelf te verheffen en Van der Poel na afloop openlijk te veroordelen, gaat echter zelfs voor de godenzoon van Vlaanderen te ver. 

Mijn zondag kent een rustige aanloop en naarmate de dag vordert loopt de hartslag op. Gelukkig is mijn hart vrijdag nog aan een medisch onderzoek onderworpen en heb ik groen licht om me aan drie koersen tegelijk te laven. Eerst diende ik het gevecht met een haperende koffiemachine te winnen alvorens ik de zaterdag-NRC kon spellen. Youp, LeBron en Klaas. Weinig koers. Dan maar de laatste episode van De Grote Plaat. Adrie van der Poel was te gast bij Johannes en John en vertelde boeiend over verleden en heden. Met name de impact van Patrick Lefevre op zijn carrière was mij niet bekend en vergroot mijn bewondering voor de managementkwaliteiten van de grand patron. Daarnaast gaf Adrie onbewust al antwoord op de uitspraken die Wout van Aert drie dagen later zou doen. De koers is gemaakt om aan te vallen: je wint of je sterft. Met die mentaliteit heeft hij zijn zonen Mathieu en David opgevoed en dat zit diep geworteld in hun karakter. Wellicht kan de dominee ook aan Van Aert laten weten dat hij ’s vaker moet luisteren naar De Grote Plaat?

Het was mij ontgaan dat vandaag ook Parijs-Tours op de kalender stond. Gelukkig heb ik sportieve vrienden die zelf fietsen en me twee kilometer voor de finish wisten te alarmeren voor wéér een Sunweb-victorie. Casper Pedersen pakte de bloemen en Joris Nieuwenhuis, de getalenteerde gitarist, wist ook podium te rijden. In de zijlijn, maar met hoofdletters, een grote chapeau voor onze wielervriend Remko, die de 100 kilometer tussen Dalfsen en Baarn in recordtempo fietste, ondanks een straffe wind op de kop. Flandrien-op-zondag; voor de gezondheid wellicht beter dan een lofzang op de Heer in een volgepakt gebedshuis. 

In de Giro trekt EF een lange neus. De Portugees Guerreiro pakte de dagzege door Castroviejo in de laatste meters te kloppen. De boete voor de veelbesproken tricots is beantwoord met twee overwinningen binnen een week. De klassementsrenners hielden hun kruit grotendeels droog op de kletsnatte dag. Kelderman en Fuglsang sprokkelden seconden en Kruijswijk en Almeida reden om de schade te beperken. Kelderman staat nu tweede in het klassement en laat het roze graag om de schouders van Almeida, die na de rustdag het tricot weer zal moeten verdedigen.

Reed Van der Poel in Gent-Wevelgem dan echt met het objectief dat Van Aert zeker niet mocht winnen? Na afloop kwam Mathieu er speciaal even voor terug bij Sporza om de verbale aanval van Van Aert ferm te pareren. Waren het twee honden en één been en ging Pedersen er mee heen? Of was de groep op kop te groot en met te sterke afmakers? Planckaert analyseerde dat er geen drie wafels en twee pannenkoeken mee reden. Dat is evident met mannen als Bettiol, Degenkolb, Küng, Trentin en Pedersen in de kopgroep, alsmede twee renners van de Wolfpack. Stuk voor stuk klasbakken met meerdere pagina’s palmares. Dan gaat het niet alleen om twee kemphanen, al was op de Kemmelberg overduidelijk dat zij als enige aan elkaar gewaagd waren en dat de rest blij was het leven te hebben. Het been ging naar de slimme Pedersen maar dat mag geen verrassing zijn: ik had de Deen gisteren reeds als winnaar getipt.

Ondertussen pruttelt de frituur hier voor een snelle en ongezonde maaltijd op zondag met het bord op schoot. Hopelijk wordt het geen chasse patate zoals Dylan Teuns vandaag moest ervaren. 

Voordat het goud op tafel komt, stuur ik nog snel twee exemplaren van de dubbelroman van Willem Elschot (Lijmen/Het been) naar Van Aert en Van der Poel. Met een beetje geluk hebben ze het deel over Lijmen vóór zondag uit. 

10
okt

GIRO 2020 – Etappe 8 – Rust, reinheid en regelmaat

Het nieuws van de dag was de exit van Simon Yates. Na etappe zeven kreeg de Britse hoop milde klachten en dat leverde twee keer een positief resultaat op bij testen. Vreemd of verrassend genoeg waren de testen van de andere renners van Mitchelton-Scott negatief en kunnen zijn collega’s de ronde vervolgen. Ook in Vlaanderen was er vandaag positiviteit bij Jan Bakelants van Circus-Wanty Gobert. Dinsdag testte hij negatief, woensdag reed hij de Brabantse Pijl en drie dagen later is het mis. Gaat het alarm nu ook af bij Tiesj Benoot, Michel Wuyts en Lotte Kopecky, die woensdag in Extra Time Koers aan tafel zaten naast en tegenover Bakelants? Een Ronde van Vlaanderen zonder Benoot zou een hard gelach zijn, maar wat is De Cauwer zonder Wuyts? 

Het virus bepaalt al maanden ons leven en is nooit weg. Met angst en beven kijken we naar de stijgende aantallen besmettingen en de nieuwe maatregelen die voor dinsdagavond zijn aangekondigd. Ondertussen ging het in sportbubbles redelijk tot goed en haalde de Tourkaravaan de eindstreep zonder al te veel kleerscheuren. Sinds een aantal dagen zien we in voetbal en wielrennen het aantal besmettingen stijgen. Vroeger aten renners slechte biefstukken of was er misschien een zakje doping over de datum. Een goede reden om af te stappen, net als de kwelling van de fameuze derde bal. Een eeuwenoud fenomeen waar nog immer geen goede oplossing of behandeling voor is gevonden. Anders dan rust, reinheid en regelmaat. Dat missen we in dit seizoen. Geen Amstel, geen Parijs-Roubaix. Nu lijkt ook de finish van de Vuelta in Madrid als een mistige fata morgana in rook op te gaan. 

Vandaag werd de koers gemaakt door zes vluchters, waarbij de voertaal Engels zal zijn geweest. Alex Dowsett was de minste en de slimste. Een oude wielerwet deed weer eens opgeld. Ploeggenoot Matthias Brändle ging eerst en werd tot de orde geroepen. Toen Dowsett vervolgens ging kreeg hij een vrijgeleide en de reactie van Rosskopf, Puccio en Holmes was laat en zonder overtuiging. Dowsett kreeg vleugels en benutte zijn talent als tijdrijder maximaal. Het was zijn tweede overwinning in de Giro na een eerdere zege in 2013 in dienst van Movistar. Dat gebeurde ook in de achtste etappe. Cijfermatige autisme is geen enkele renner vreemd. 
In 2013 behaalde Dowsett zijn overwinning in een tijdrit van ruim 54 kilometer, waarin hij Bradley Wiggings met klein verschil versloeg. Nibali droeg die dag het roze en ook renners als Kangert, Boaro en Henao eindigden in de top tien. Beste Nederlander was Stef Clement. Misschien nu de beste wieleranalist onder de ex-renners?

Morgen weer een split screen: een steile klim in de Giro en wind en regen in Gent-Wevelgem. In Italië hoop ik op Kelderman en Kruijswijk in de voorste gelederen (en misschien een roze tricot) en verwacht ik Nibali, Fuglsang en Bilbao. Daarnaast kunnen Majka en Konrad uit hun slof schieten. 
In Vlaanderen verwacht ik De Cauwer en hoop ik op Wuyts. Benoot is afgemeld door Sunweb en hun kaarten gaan op Cees Bol. Zelf verwacht ik een groep van een man of tien met snelle mannen zoals Van Aert, Stuijven en Philipsen. En met Mads Pedersen. Hij wint.

Een uitgeslapen en wakkere Van der Poel is echter een gevaarlijke klant. Van nog een nachtje wakker liggen zal hij niet gedroomd hebben. 

09
okt

GIRO 2020 – Etappe 7 – Giovanni

En dat is drie voor Démare. En een nieuw krasje voor Sagan, Matthews, Viviani en Gavira. In onze groepsapp was er enthousiasme over de sprint van Rudy Barbier. Niet om zijn naam, maar waarschijnlijk voor de punten. Barbier is geboren in Beauvais, een stadje boven Parijs. Die stad was vandaag in het nieuws door de aflasting van Parijs-Roubaix. Dat bericht zal pijn doen bij de klassiekerkanonnen. Vooral Van der Poel keek reikhalzend uit naar zijn debuut op de Noord-Franse keien. En dan de dames. Voor het eerst stond Parijs-Roubaix op hun kalender maar op 25 oktober zitten Van der Breggen, Brand, Vos en Van Vleuten thuis. Met twee schermen voor hun neus: de finale van de Giro in Milaan en de beklimming van de Tourmalet in de Vuelta. 

Démare won vandaag voor het eerst in de paarse trui die hij overnam van Peter Sagan. Sagan houdt ook meer van groen dan paars. In De Tour de France won hij de puntentrui al zevenmaal. Toch kent de paarse trui in de Giro ook een mooie historie. Merckx en De Vlaeminck duelleerden er om in de jaren zeventig. Een decennium later waren klasbakken als Beppe Saronni en Francesco Moser ieder vier keer de winnaar van het tricot. Verder prijken klinkende namen uit het verleden op de erelijst. Italiaanse waaghalzen als Guido Bontempi, Giovanni Fidanza, Adriano Baffi, Massimo Strazzer en Daniele Bennati klinken net iets mooier dan kiene puntenspaarders als Cadel Evans, Tony Romiger of Joachim Rodriguez. Om nog maar te zwijgen van Petacchi en Cipollini, die alleen sprints wilden winnen als ze écht op pure snelheid konden winnen. 
Een speciale vermelding verdient de Zwitser Urs Freuler. Zesdaagsekoning-par excellence, gezegend met een fraaie snor en paarse trui-winnaar in 1984. Helaas kon hij toen niet meer het iconische blauw-witte shirt van Atala dragen. Destijds beschouwde ik het als een boevenpak; nu zou ik denken dat Freuler bij De Graafschap voetbalt. Een superboer met een geuzenshirt.

Wat wisten we in de jaren nou van de Giro en de Italianen? De naam Moser kende ik van het werelduurrecord en een foto in de krant, maar als kind keek ik de jaren ’80 vooral naar de Tour de France. Eurosport bestond nog niet, de Belgische zenders konden we niet ontvangen en in Duitsland deed men vooral aan baanwielrennen. Zelfs het Sportjournaal moest nog geboren worden. Beelden van de Giro waren schaars en misschien daarom ook wel zeer indrukwekkend. Sprints met Bontempi en Van Poppel, klassementsduels op het scherpst van de snede tussen Saronni, Moser en Visentini. Het waren renners die je in de rest van het seizoen amper zag, met uitzondering van Moser. 
De meeste indruk van de Nederlandse renners maakt Johan van der Velde. Ik kende hem van de Tour van ’80, waarin hij in het rood-witte-blauwe tricot de grote helper was van Joop Zoetemelk. In de Giro reed hij tijdens de heroïsche etappe in de sneeuw over de Gavia lange tijd op kop, wederom in een afwijkend truitje (de paarse trui als leider in het puntenklassement). Die dag liep Van der Velde bijna blauw aan van de kou. Volkomen onderkoeld bereikte hij als de verschrikkelijke sneeuwman de top van de Gavia, maar hij kon zijn vingers niet meer bewegen. Dat is vrij essentieel als je nog een afdaling voor de kiezen hebt. Eric Breukink won die dag. Door velen werd Breukink gezien als een te beschermd opgevoed rijkeluiszoontje van de Gazelle-directeur, alsmede gepamperd door Peter Post. In één dag rekende Breukink keihard af met zijn criticasters. Wat nou papkindje?

Nog even terug naar Johan van der Velde. Of Giovanni, zoals hij door de tifosi wordt genoemd. Ere wie ere toekomt. Drie keer eindwinnaar in het puntenklassement van de Giro. Eén etappezege en twee keer top-tien in het eindklassement. Ga er maar aan staan.

Het wordt tijd voor een nieuwe Giovanni. Hoe zullen de Italianen een koosnaam maken van Wilco?

08
okt

GIRO 2020 – Etappe 6 – Purple Rain

En dat is twee voor Arnaud Démare. In een jaar dat alles meezit en op zijn plek valt, lijkt Gaston meerdere keren per week langs te komen in de straat van Démare. Waar dinsdag nog een fotofinish nodig was, stond de concurrentie vandaag niet op de foto. Met meerdere lengten verschil gaf Démare hen het nakijken op snelheid én inzicht. Zijn overwinning kwam niet onverwacht: als dag-kopman van mijn Scorito-team ben ik vandaag spekkoper en Tagessieger.

Terwijl de regen in Brabant met bakken uit de lucht komt zet ik op kantoor de TV aan en stem af op Eursoport. Karsten Kroon en zijn co-commentaar Jeroen Vanbellegem nemen favoriete artiesten en leuke vakantie-oorden door en kijken, net als ik, met een schuin oog naar de koers. Tussen neus en lippen door wordt nog even gemeld dat we zaterdag en zondag geen Giro kunnen kijken op Eurosport1 en veroordeeld zijn tot het tweede kanaal en/of de player. De finales op Roland Garros krijgen voorrang. Bij een etappe als vandaag had ik dat niet erg gevonden. Het gekwakel van Karsten en Jeroen was een onzichtbaar behang tijdens de telefoontjes over het verplaatsen van showdata, de criteria voor het Buma investeringsfonds en onderhandelingen over voorschotten en royalties. Maar zaterdag en vooral zondag verwacht ik meer vuurwerk en zeker de nodige verschuivingen in het klassement. En zondag verwacht ik Kelderman en Kruijswijk!

Vandaag zocht ik in de finale naar Peter Sagan die het paarse tricot van leider in het puntenklassement draagt. In dit geval is het een troostprijs en een trui voor de meest gelijkmatige verliezer. In de laatste bocht zat Sagan nog prima voorin en ik ging er goed voor zitten. Drie keer zal in Italië toch ook scheepsrecht zijn, of is het een puur Hollands gezegde? Dan heb je echter wel scherpte nodig en dat mis ik bij Sagan. De echte grinta en gif ontbreken en dat past Sagan niet. Ik mis zijn grappen en grollen en zijn onbezorgde blik. In de verte hoor Prince zingen: ‘I only wanted to see you laughing in the purple rain’.

Het mooie van wielrennen is dat er morgen weer een nieuwe dag is. Het parcours is uitermate geschikt voor sprinters en dus achten mannen als Ballerini, Cimolai, Vendrame, Gaviria, Viviani en Matthews zich kansrijk. Net als bij Sagan staat de teller bij hen nog op nul, neemt de druk toe en de kansen af. Ik zet mijn kaarten wederom op Démare: never change your top-rider. 

Van welke muziek zal Démare houden? Aznavour, Gainsbourg en Vanessa Paradis, of toch liever David Guetta of L’entourage?
Ik denk dat zijn maatje Sinkeldam vanavond de speakers zal teisteren met ‘We are the Champions’.

07
okt

GIRO 2020 – Etappe 5 – Rainbow in the Sky

Het was vandaag onverwacht de dag van de wereldkampioenen. De winst van Alaphilippe in de Brabantse Pijl kwam niet onverwacht. De manier waarop wel. Dat geldt nog sterker voor de etappewinst van Filippo Ganna in de Giro. Met een gewicht van 76 kilo ligt het niet voor de hand dat je kunt uitblinken in een rit met cols en heuvels. Het komt de wereldkampioen tijdrijden meer dan toe. Reeds voor het middaguur was hij in de aanval en dat hield hij tot het einde vol. Daar kon zelfs Thomas de Gendt geen verandering in brengen, ondanks een indrukwekkende inspanning op de laatste col. Hij kondigde het nog luchtig aan bij een ploeggenoot van Lotto-Soudal, die moest lachen om zoveel goesting en bravoure.

De dag begon met slecht nieuws. Pieter Weening kon helaas niet verder na zijn val. Een flinke aderlating voor het team van Trek, waar ook Ciccone nog verre van fris lijkt na zijn corona-recovery.
Tijd voor muziek. Ik zette  nieuwe liedjes op van een artiest uit mijn management: Darlyn. Niet de eerste de beste; het zestal is in september bekroond met een Zilveren Notekraker, een prijs die is toegekend door collega-muzikanten.
Het luisteren van demo’s en nieuwe songs is het leukste deel van mijn werk waar ik écht enthousiast van kan worden. Ik besteed er een aanzienlijk deel van mijn tijd aan. In ieder geval meer tijd dan aan mijn Scorito-opstellingen. Ik ben rode lantaarndrager in de meeste klassementen en schaam me daar niet voor. Ik kies renners op klasse en persoonlijke voorkeur en niet op data en scorebordinzichten. Vandaag kon ik amper drie renners selecteren die aan de start van de Brabantse Pijl verschenen en in de Giro is mijn team al renners als Vlasov en Thomas kwijt. Gelukkig ben ik fan van Almeida en zijn renners als Foss, Affini, Ballerini en Hamilton alleen voor fijnproevers weggelegd.

Direct na de finish overschakelen naar Sporza. Daar kwam het spel net op de wagen in de finale. Covi, Devenyns, Colbrelli en Kwiatkowski konden daar niet antwoorden op de attaque van Alaphilippe en slechts Van der Poel en Cosnefroy vergezellen de wereldkampioen naar de finish. Kat in het bakkie voor Mathieu, zou je denken. Hij won hier vorig jaar en kent het parcours.
Dan blijkt hij ook maar een mens. Hij laat Cosnefroy de sprint aantrekken, gaat zitten, ziet de regenboogtrui passeren en kan pas 75 meter voor de streep ‘eruit komen’. Dat is te laat om de Franse wereldkampioen nog te verslaan. Wel schrikt Alaphilippe nog van het wiel dat naast hem verschijnt: ’Het zal toch niet….’…

Dat dachten gisteravond de liefhebbers van rock en metal ook. Het trieste bericht dat Eddie van Halen was overleden was aanleiding voor veel mooie herinneringen aan klassiekers als ‘Jump’, ‘Running with the Devil’ en ‘Why can’t this be love’. Ook zijn signature-solo in Michael Jackson’s ‘Beat It’ staat in ons collectieve geheugen gegrift. Dat vandaag een muzikant als Alaphilppe wint in de Brabantse Pijl is een mooie geste van het opperwezen. Net zo goed als dat Alaphiliipe niet twee keer op banddikte wordt geklopt. Dat past een wereldkampioen niet.

Van der Poel zien we in de nationale driekleur terug in Vlaanderen en Roubaix. Hij analyseerde nuchter en realistisch en gaf zijn inschattingsfout ruiterlijk toe: ‘Ik ga niet slapen vannacht’. 
Misschien kan Adrie vanavond nog eens een LP opzetten. Hij zal vast wel iets van Van Halen in de kast hebben staan.

06
okt

GIRO 2020 – Etappe 4 – Schoenenreus

Op 23 augustus werd Arnaud Démare Frans kampioen op de weg. Het was een logisch gevolg van een seizoen waarin alles klopt. Zelfs als de weg omhoog gaat zet hij de tanden op elkaar en wordt hij niet meer per definitie gelost. Dat bleek al in de Ronde van Wallonië, tijdens de wegwedstrijd van het EK en de Giro-etappe van vandaag. Niet alles wat de rappe Fransman aanraakt verandert in goud maar met de wind in de rug valt er veel op de goede plaats. Vandaag was dat ook het geval bij de fotofinish van de vierde etappe in de Giro. Met miniem verschil viel het kwartje de goede kant op voor Démare en bleven Sagan en Ballerini beteuterd en met lege handen achter.

Gisteren en vandaag is het deadline-day in het voetbal. Klaassen terug naar Ajax, Douglas Costa terug naar Bayern München en Wesley Hoedt terug naar Lazio Roma. Veel ruilhandel met gesloten beurzen en het aantal verhuurde spelers is ontelbaar. Het geld is op en de onzekerheid groot.
In het wielrennen is de transferwindow iets ruimer en is de Giro een prima etalage om je kunsten te tonen. Vooral als je voor een team als CCC rijdt. De Poolse Schoenenreus houdt er binnenkort mee op en gaat alleen verder met het damesteam. Oude schoenen weg gooien voordat je nieuwe hebt? Fausto Masnada koos eieren voor zijn geld en rijdt in de Giro al in het blauwe truitje van Deceuninck-Quickstep. Greg van Avermaet neemt zijn trouwe helpers Schär en Van Hoecke mee naar AG2R Citroen. Bevin en De Marchi mogen volgend jaar knechten voor Froome bij Israel Start-Up Nation (ISN). Trentin gaat naar UAE. Maar waar rijden Geschke, Rosskopf en Zakarin volgend jaar?


De meest actieve partij in transferland is Ineos Grenadiers. Froome vertrekt naar ISN. In zijn plaats komen Adam Yates, Daniel Martinez, Richie Porte, Laurens de Plus en Tom Pidcock het team versterken. Brailsford wil duidelijk de staatsgreep van JumboVisma afslaan en terug op de troon na een verloren Tour en een dramatisch begin van de Giro. Nadat Thomas voor zichzelf de roze loper had uitgerold in de eerste tijdrit, tuimelde de Welshman gisteren over een bidon en besloot hij vandaag dat verder rijden zinloos is. Met een bekkenbreuk is dat ook onverstandig.
De laatste redding is de Vuelta: wie gaat daar de meubelen redden?

Morgen rijden we voor het eerst op het vasteland en gaat het op en af. In de finale is er een lange klim van 20 kilometer en daarna nog 10 kilometer dalen op het scherpst van de snede. In het verleden hadden we voor een dergelijke etappe Paolo Salvodelli op kunnen schrijven. ‘De Valk’ combineerde kunde, lef en ervaring. Motorrijders kozen eerder zijn wiel dan dat ze voor hem uit durfden te rijden. Op die manier wist hij twee keer de Giro te winnen. Net als Nibali, die in het huidige peloton tot de beste dalers wordt gerekend. Zal hij morgen al een pijl afvuren en de jonge coureurs schrik aanjagen?

Vandaag zagen we Pieter Weening op kop om tempo te rijden voor Nibali. Eerder in de etappe ging de lange Fries onderuit toen hij over een bidon reed. Hij viel de goede kant op, net als het kwartje voor Démare.

05
okt

GIRO 2020 – Etappe 3 – Klever

Gisteren sloot ik af met de droom over Hollands glorie. Vandaag werden we op onze wenken bediend door het goede presteren van Bouwman, Kruijswijk en vooral Kelderman. Daarnaast kregen we onvervalst Brits drama als hors-d’oeuvre. Thomas en Yates zakten diep weg in de asresten van de Etna en denken eerder aan een enkele reis huiswaarts dan aan een moeizaam vervolg in deze nu al spectaculaire Giro.

De Etna was negen jaar geleden het Waterloo van Pieter Weening als roze trui-drager. De Fries had vier dagen eerder de etappe gewonnen en het roze gepakt; een onvervalste dubbelslag. Een paar dagen lang hielden Weening en zijn Rabo-helpers stand, zelfs bij robuuste beklimmingen. De klim naar de Etna was van een andere orde. Alberto Contador won op de vulkaan en nam het leiderstricot over van de blonde Fries. El Pistolero werd gehuldigd als eindwinnaar in Milaan maar werd later geschrapt vanwege het consumeren van verkeerde biefstukken. Met clenbuterol en bearnaisesaus. De betreurde Michele Scarponi staat nu in de boeken als winnaar van de Giro in 2011.

Een generatiegenoot van Scarponi, Giovanni Visconti, leek vandaag de beste kaarten in handen te hebben aan de voet van de laatste berg. Met ruim 30 professionele overwinningen in zijn achterzak leek hij een te geslepen vos voor de Ecudoriaan Jonathan ‘Klever’ Caicedo. Met die gedachte zette Visconti al vroeg in de klim aan maar kreeg de deksel op zijn neus. De taaie Caicedo pakte over en passeerde Visconti die hem op schootsafstand in het vizier hield. Helaas bleek het magazijn leeg bij Visconti en moest hij de overwinning aan Caicedo laten. 

Bijna pakte de Ecudoriaan ook nog het roze. Daarvoor kwam hij milliseconden tekort op de Portugees Almeida, die nu wit én roze draagt. Almeida treedt daarmee in de voetsporen van zijn landgenoot Acacio Da Silva, die in 1989 twee keer de roze trui mocht aantrekken. De eerste keer was na een finish…op de Etna. Da Silva won die dag ook de etappe vóór illustere namen als Herrera en Rominger.

De beste Brit in koers was vandaag James Knox van Deceuninck Quikstep op plaats 22, vlak voor Tao Geoghegan Hart. Yates verloor ruim vier minuten en kan zijn klassementsambities voorlopig parkeren. Dat geldt ook voor Sam Oomen, die ruim 8 minuten op de winnaar moest toegeven. Thomas kwam op ruim 12 minuten. Daarmee bleef hij Weening nog twee minuten voor.

Weening mag de komende dagen knechten voor Vincenzo Nibali. De Siciliaan staat vlak achter Kelderman als zesde geposteerd in het algemeen klassement en krijgt een ultieme kans voor een derde eindwinst in de schoot geworpen. 

Steven Kruijswijk heeft nog een oude rekening openstaan en volgt Nibali op 20 seconden. Milaan is nog ver.

04
okt

GIRO 2020 – Etappe 2 – Druiven zijn zuur; rapen zijn gaar

Djokovic wil dat lijnrechters worden vervangen door de technologie van Hawk-eye. In de Eredivisie werden deze week drie rode kaarten geseponeerd en werden de ingrepen van VAR-arbiters nietig verklaard . In Luik werd Alaphilippe teruggezet na een onregelmatige sprint, al wees de technologie al aan dat Roglic als eerste zijn wiel over de streep drukte. Alleen in de Giro was er vandaag geen technologie nodig om een duidelijke verliezer aan te wijzen: Peter Sagan.

Sagan was vandaag een grotere verliezer dan dat Ulissi de verrassende winnaar was. In de slotfase zagen we sprinters als Démare en Matthews zich positioneren voor de laatste kilometers, maar het was de befaamde tandem Conti & Ulissi die het pak uit elkaar trok. Sagan zag het en reageerde tijdig en bekwaam. Op het wiel van Ulissi was de tank echter leeg en in de laatste meters was de Italiaan zeker van zijn zevende zege in de Giro. Voor Sagan zijn de druiven zuur en de rapen gaar; op winnen lijkt dit jaar bijkans een vloek te rusten.  

Dan La Doyenne. Pas ver in de finale vonden de vier tenoren van de laatste weken elkaar. De wereldkampioen, het grootste talent en winnaar van de Waalse Pijl,  de Tourwinnaar en de grote verliezer van de Tour. Roglic won, plakt een pleister en leek daar erg opgetogen over, net als de gedienstige Dumoulin. Hij deed de forcing en offerde zich wederom op, hopelijk voor het laatst. 

Van der Poel zal teleurgesteld zijn en met recht. Hij kon lang mee in de finale en moest pas in het laatste deel van de Valkenrots passen. Desondanks zal een dergelijke kans in deze koers zich voor Mathieu niet vaak meer voordoen. Daar zal vader Adrie, zelf winnaar in 1988, hem nog meermaals aan herinneren. Desnoods met de technologie van de VAR erbij om het moment te bepalen waarop je scherper moet zijn en het wiel van de sterkste moet pakken.

Woensdag gaan we in de lage landen verder met de Brabantse Pijl. Vorig jaar won Mathieu hier met speels gemak de sprint van Wellens, Matthews en Alaphilippe. Dit jaar zal de concurrentie bijkans nog groter zijn. Veel renners en ploegen staan nog droog en kunnen winst gebruiken als water in de woestijn. 
In Italië staat ons de Etna te wachten. Sagan slaat een dagje over, maar wie brengt morgen Thomas aan het wankelen? Ik droom over Hollands glorie met Kelderman, Oomen en Kruijswijk. Etienne van Empel gaf vandaag al het goede voorbeeld.

03
okt

GIRO 2020 – Etappe 1 – Split Screen

Zal Julian Alaphilippe morgen zijn eerste koers als regerend wereldkampioen winnend afsluiten in Luik? Filippo Ganna gaf vandaag het goede voorbeeld door in zijn regenboogtrui de eerste etappe van de Giro d’Italië te winnen. Hij veegde op imponerende wijze met iedereen de straat aan in een winderig Palermo. Late starters ondervonden veel nadeel van een veranderende wind, waardoor Gerant Thomas na de eerste dag al een voorschot kan nemen op een snelle roze trui-overname.

Met de lunch op schoot was ik net op tijd om de dadendrang van Campenaerts te kunnen volgen. Helaas waren de wegen in Palermo niet gekuist en vloog de Vlaming al snel onderuit. Zijn roze droom bleek niet meer dan een vluchtige zeepbel. Geraint Thomas startte in tegenstelling tot concurrenten als Vlasov, Nibali, Kelderman, Kruijswijk, Fuglsang en Majka al vroeg op de middag. Met de einduitslag op schoot kreeg hij daarmee het gelijk aan zijn zijde. Mogelijk zijn na de eerste dag youngsters als Almeida en Foss wel zijn grootste tegenstrevers. Beide renners heb ik opgenomen in mijn Scorito-team voor deze Giro, maar vandaag buiten de basis gelaten. Een kenner heeft ook zwakke dagen als hij wordt geteisterd door hoofdpijn. Dat kost geen minuten; hoongelach en de rode lantaarn zijn mijn deel.

Nadat Rohan Dennis dezelfde tijd had neergezet als Martijn Tusveld haalde ik mijn wenkbrauwen op en schakelde ik over naar Sporza. Daar was Mathieu van der Poel net op de trappers gaan staan voor een imposante strafexpeditie over de Muur en de Bosberg. Klassementsleider Pedersen vocht als een leeuw en tijdrijders Kragh Andersen en Kung bundelden de krachten om de Nederlander tot de orde te roepen. Tevergeefs. Tegen een Van der Poel in deze vorm is geen kruid gewassen. Naast de etappe pakt hij ook de eindzege mee en stapt hij morgen op in LBL.
Onverzadigbaar of overmoedig? Ik zou een dagje op de rollers adviseren en daarna met de benen op de bank bij vader Adrie en moeder Corinne met een split screen op de Giro en LBL.

Terwijl Pedersen kraakte schakelde ik even terug naar Eurosport. Net op tijd om daar de merkwaardige en pijnlijke val van Miguel Angel López mee te krijgen. In de eerste etappe van de Tour had de Columbiaan al laten zien dat hij niet de meest vaardige stuurman in het peloton is. Hij gleed toen met zijn hoofd tegen een flexibel verkeersbord en kon zijn Tour vervolgen, zelfs nog met een etappezege. Dit zit er nu niet meer in. Zo is Astana op dag één al een belangrijke pion kwijt en verloren Vlasov en Fuglsang al meer dan een minuut. Net als Kelderman en Kruijswijk, die beiden op de eerste dag al een flinke uppercut te verwerken krijgen.

Morgen eindigen we met een klim die naadloos in het parcours van die andere koers op het scherm zou passen. In Luik is Alaphilippe de te kloppen man, met Hirschi en Schachmann als schaduwfavorieten. Ik zet in op Michael Woods.

In de Giro hoop ik op een rechtstreeks duel van de klassementsrenners. Fuglsang zou normaal gesproken vandaag in Luik winnen, maar daar is hij niet en daarom doet hij het in de Giro. Matthews en Ulissi kunnen zijn wiel niet houden en Thomas pakt het roze.

Niets mooier dan voorspellen vanuit de luie stoel. Ik denk ook dat het morgen regent in de Ardennen en zeker op Roland Garros.

03
okt

GIRO 2020: De bespiegeling

Vandaag start de Giro d’Italia. Helaas niet in een zonovergoten Boedapest met een duel tussen de Vlaamse tenoren Campenaerts en Evenepoel, maar een tijdrit op Sicilië is ook niet te versmaden. Met drie tijdritten en een brute laatste week in het verschiet kan het een enerverende en spannende Giro worden tussen Thomas, Nibali, Yates en Ciccone.

Ciccone? De Italiaanse aanvaller ontbrak in de Tirreno-Adriatico na een positieve coronatest en was twee weken uit competitie. In een seizoen dat door het virus volledig op de kop is gezet zou het ironisch zijn als een getroffen renner kan uitblinken in een grote koers. En daarmee het virus overwinnen en verslaan. Mogelijk hebben de twee weken gedwongen rust hem goed gedaan, of doen ze hem juist de das om in de derde beslissende week? 

In de Tirreno waren de Britten toonaangevend. Simon Yates won de Italiaanse wielerweek vóór Geraint Thomas en beide kopmannen maakten op die manier hun Giro-ambities duidelijk. Yates en Thomas weten hoe het is om een grote ronde te winnen én verliezen. Over dat laatste kan Steven Kruijswijk meepraten. Hij zal met gemengde gevoelens vooruit kijken naar de laatste zaterdag als de Colle dell’Agnello op het programma staat. In 2016 reed Kruijswijk in het roze over de top en maakte hij daarna een salto mortale in de afdaling en won Nibali de Giro. Bij beide renners is het nu gissen naar de vorm, maar een Italiaanse campionissimo in eigen ronde dien je nooit te minachten. 

De Nederlanders? Er stappen tien landgenoten op en wellicht zien we vandaag Van Emden en Kelderman in de voorste gelederen van de etappeuitslag. Kelderman en Oomen rijden hun laatste grote ronde voor Sunweb en zullen die vrijheid graag willen benutten. Volgend jaar rijden ze weer onder de knoet van een ploegregime en zijn de kansen schaarser. 

Ramon Sinkeldam is de steun- en toeverlaat voor Arnoud Démare die in augustus de beste sprinter van het peloton was. Dat mocht hij niet laten zien in de Tour maar in deze Giro schrijf ik hem op voor minstens twee zeges. De concurrentie is uit vorm: Sagan, Gaviria en Viviani hebben meer pijn in het hoofd dan in de benen. Wellicht kunnen Italiaanse kamikazepiloten nog roet in het eten gooien. Naast Démare zet ik mijn kaarten op mannen als Davide Cimolai en Davide Ballerini. It’s in the name..

Mogelijk gaan we van de Nederlandse renners good-old Pieter Weening nog wel het meest in beeld zien. De Fries uit Harkema zal in de verlenging en herfst van zijn carrière moeten knechten voor de Haai van Messina en zijn boezemvriend, de Gekko van de Abruzzen.

Vandaag zullen we een duel beleven tussen de specialisten Ganna en Dennis. Wellicht zelfs een clean sweep voor de Grenadiers met Thomas.
De Vlamingen hopen op een betere Campenaerts dan zijn prestatie in Imola doet beloven. Ik attendeer u graag op de Italiaan Edoardo Affini. Hij stapt op voor Mitchelton Scott en is voor de komende jaren reeds vastgelegd door Jumbo Visma. Vorig jaar stond hij op het podium bij het EK tijdrijden naast Evenepoel en Asgreen. Geen slechte namen om te flankeren. 

Na drie weken denken we nog eens terug aan deze voorspelling en zien we dat alles weer anders is verlopen. Het voorspel is echter net zo mooi als het vuurwerk.

WK Imola 2020 - Verdriet van Belgie
27
sep

WK 2020 IMOLA – HET VERDRIET VAN BELGIE

Wout van Aert leek dit jaar alles in goud te kunnen veranderen. Met grote overwinningen in Strade Bianche en Milaan-San Remo en twee etappezeges in de Tour was hij samen met Tourwinnaar Pogacar de gezichtsbepalende renner van dit ultrakorte seizoen. In drie dagen tijd is de pot met goud onder de regenboog verdwenen en gekaapt door Ganna en Alaphilippe. Van Aert blijft achter als zilversmid en zint op wraak in Vlaanderen en Roubaix.

Vrijdag had hij vrede met de tweede plek in de tijdrit, die met overtuigend verschil werd gewonnen door de Italiaanse specialist Filippo Ganna. Vandaag reed een compleet Belgisch team in dienst van Van Aert en controleerden mannen als Stuijven, Vliegen en Wellens de koers. Ook renners als Benoot en Van Avermaet waren niet te beroerd om zich het snot voor de ogen te rijden. Des te jammer dat uitgerekend in de finale er iemand was om hem te helpen, maar schijnbaar niet kon leveren. Roglic was niet op de afspraak om een wederdienst aan Van Aert te leveren op het moment dat het écht moest. Van Aert wuifde die kritiek na afloop direct weg, maar zal over tien of twintig jaar nog wel eens terugdenken aan deze kans. Wereldkampioen wordt je in de regel maar één keer in je leven, tenzij je Sagan, Bettini, Freire of Bugno heet. Of Merckx, Maertens of Van Looy. De gelegenheid dat een heel land achter je staat en een heel team voor je rijdt is bijna net zo uniek, zeker als ene Evenepoel hetzelfde paspoort heeft.

Tranen waren er ook bij winnaar Julian Alaphilippe die op de laatste klim zijn explosieve jump maximaal kon benutten. In Milaan-San Remo kon Van Aert antwoorden maar nu was de taaie Fransman de beste in het veld. Zo eerlijk moeten we zijn. Van de Nederlandse renners zagen we Van Baarle in beeld en Dumoulin met een korte aanval zonder overtuiging. Een kleurloos WK voor het team van Koos Moerenhout.
Met twee regenboogtruien gaf Anna van der Breggen het WK een prachtige oranje gloed en zorgde ze voor het mooiste beeld van het WK. Solo rijdend in het landschap van de vallei; hier is Instagram voor gemaakt. Haar jump was minstens zo indrukwekkend en explosief als de cartouche van Alaphilippe. Sterker nog, zij deed het een ronde eerder en reed ruim 40 kilometer solo aan kop. Na het NK, de Giro Rosa en de tijdrittitel van donderdag is deze titel de kroon op haar ijzersterke seizoen. 

Woensdag gaan we verder met de Waalse Pijl en zondag komen bekende hellingen als de Stockeu, de Redoute en de Roche-aux-Faucons aan de beurt. Alaphilippe stapt in deze klassiekers op als favoriet en zal met trots zijn regenboogtrui willen tonen. Zo ook Van der Breggen. Zij won al vijf keer op de Muur van Huy en ook al eens in de regenboogtrui. Vijf jaar achter elkaar. Doe dat maar eens na. 

Wout van Aert zien we over een paar weken terug in regen en wind. Wellicht schittert er een regenboog aan de hemel als hij winnend over de streep komt op de wielerbaan in Roubaix en zijn armen in de lucht gooit. Vandaag raakte hij de regenboog bijna aan. Maar dat telt niet.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
20
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 21 – KAVIAAR EN CHAMPAGNE

The day after the verdict. Ik denk dat veel wielervolgers vannacht met open mond hebben geslapen, dromend over fietswissels, helmen en een vakantie in Slovenië. Met moeite spreken we de naam van de winnaar uit met de juiste klemtoon. Wel met meer respect en ontzag dan we vorig jaar al deden, nadat de ruwe bolster in zijn eerste grote ronde al op het podium eindigde. Toen waren de rollen nog omgedraaid en kon Roglic zijn jonge landgenoot met speels gemak achter zich houden. Weet u nog wie er die ronde als tweede eindigde? 

We vergeten snel en dit jaar kunnen we de kalender amper bijhouden. De wielerkoersen volgen elkaar sneller op dan ooit. Maandag kunnen we even ademhalen en herstellen van drie weken inspanning. Dinsdag stappen de Belgische profs al weer op voor het BK, gevolgd door het WK in Imola. Daarna begint er een parallelle wereld met de Giro (start 3 oktober) en Vuelta (start 20 oktober), terwijl de eendagscoureurs in Nederland, België en Frankrijk hun tanden zetten in de Vlaamse en Waalse klassiekers. En Parijs-Roubaix, niet te vergeten, op zondag 25 oktober. Op die herfstmiddag switch je van het Bos van Wallers naar de finish van de Giro in Milaan (jawel, een tijdrit..!) en naar de aankomst van de zesde etappe in de Vuelta, bergop op de Tourmalet. Hoeveel kaviaar en champagne kan een mens verdragen?

De showetappe in Parijs is een lekkere worst voor de sprinters en een opluchting na de zwarte sneeuw die ze hebben gezien in de cols. Alleen Bernard Hinault won in de gele trui op de Champs-Elysées, zelfs tot twee keer toe. Stuurs, boers, Bretons. In 1979 won hij naast geel ook groen. Die trui krijgt Pogacar niet mee naar huis, maar met geel, wit, bollen en drie etappezeges is hij de veelvraat van de ronde. En dat met een gemankeerd team. 
In het laatste decennium wonnen Kittel en Greipel ieder twee keer de slotsprint. Daarmee staan ze in schaduw van Mark Cavendish die tussen 2009 en 2012 vier achtereenvolgende zeges in de slotetappe wist te behalen. Met Bennett heeft hij vandaag een waardig opvolger uit het Verenigd Koninkrijk. An Irishman in Paris in the green jersey; daar is weinig verkeerd aan. Nog mooier was zijn ontlading en pure emotie. Bennett heeft een lange weg moeten afleggen en zichzelf daarin telkens ook moeten overtuigen dat hij het aankan. Zowel in snelheid als mentaal. 

De laatste Nederlandse winnaar in Parijs zit thuis. Hopelijk zien we Dylan volgend jaar terug op de fiets.

En Fabio ook, Deo Volente.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
19
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 20 – DE DAG DAT TADEJ POGACAR DE TOUR DE FRANCE WON

Deze zomer verblijdde Spinvis ons met nieuw werk met de titel: ‘De dag dat Richard Krajicek Wimbledon won’. Een prachtige herinnering aan een sportmoment dat niemand voor mogelijk gehouden had. Een Nederlander die het belangrijkste tennistoernooi ter wereld wint; dat was wat!
Natuurlijk was de kans groot dat vandaag voor het eerst een Sloveense wielrenner de Tour de France zou winnen. Tien tegen één dat dit de ervaren Primoz Roglic zou zijn, maar die ene is wel Tadej Pogacar, die vandaag het onwaarschijnlijke presteerde.

Met bijna een minuut voorsprong leek er geen vuiltje aan de lucht voor de gepatenteerde tijdrijder Roglic. Weliswaar versloeg de pas 21-jarige Pogacar hem wel recent bij het Sloveens kampioenschap tijdrijden, maar dat leek geen waarschuwing waar JumboVisma slecht van sliep. Ook het gedwongen vertrek uit de Tour van kapitein Marijn Zeeman was geen aanleiding voor tekenen van verzwakking of schipbreuk. Kortom, er kon vandaag gewoon gefietst worden en onder normale omstandigheden hield tout le monde rekening met eindwinst voor Roglic. Misschien wel de ultieme bekroning in de vorm van een dubbelslag, met ritwinst en GC. De supermarktsponsor adverteerde vandaag al met vier croissants voor een Euro, als voorschot op een gele zondag in Parijs.

Die gele zondag herinnert me aan een andere zondag in 1989. De Franse supermarktketen Système U was sponsor van de ploeg van Laurent Fignon. De studentikoze Fransman had de Tour al gewonnen in 1983 en 1984 en lag op koers voor zijn triple in 1989. Slechts een tijdrit van 24,5 kilometer in Parijs scheidde hem nog van de winst. Vijftig seconden moest Greg Lemond goed maken; het werden er 58. Met acht seconden verschil werd de Tour op de laatste dag beslist met het kleinste verschil ooit. We keken elkaar aan: dit was once in a lifetime. Niet eerder vertoond en dit zou ook nooit meer gebeuren.

Het meest treffende beeld vond ik vandaag de laatste meters van Pogacar. Terwijl de Sloveen nogmaals op de trappers ging staan had een camera focus gevonden op de gezichten van Wout van Aert en Tom Dumoulin. Beiden hadden zich het snot voor de ogen gereden, maar keken met open mond naar het wonder dat zich voor hun ogen voltrok. Onwaarschijnlijk.

Het zou straf zijn als Wout van Aert morgen nog een revanche kan verzorgen op de Champs-Elysées. Een dergelijke afronding verdient de ploeg die de Tour heeft gemaakt, maar helaas niet afgemaakt.

Pogacar is maandag jarig en blaast 22 kaarsjes uit. Hij krijgt cadeautjes in verpakkingen met geel, wit en bollen. Stapt hij volgende week ook op in Imola, zij aan zij met Roglic? Dan kunnen er nog meer kleuren bij. Het zou me niets verbazen.

Een ferm proficiat voor Tadej. Dank voor vandaag. Na een onwezenlijke periode met pandemie en onzekerheid, brengt een ongelofelijke sportprestatie weer kleur en hoop in ons leven. Nothing is impossible.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
18
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 19 – EEN GOEDE WEEK

In het vrijdagmiddagzonnetje dommelde ik even weg. Cavagna reed op kop en zou in het laatste uur wel bijgehaald worden om de weg vrij te maken voor de hongerige wolven van het sprintersbal. De telefoon rinkelde en ik schrok wakker. Een vlucht met Sagan, Bennett, Mezgec en Trentin en Arndt? Of stond het open Belgisch sprintkampioenschap op het programma, getuige de aanwezigheid van Stuyven, Van Avermaet en Naessen in deze vluchtgroep? Wuyts en De Cauwer wreven zich in de handen, maar die bleven leeg toen de finish in zicht kwam.

Zes dagen geleden won Søren Kragh Andersen de etappe in Lyon en ook nu sloeg de Deense hardrijder genadeloos toe. In amper vijftien kilometer fietste hij een minuut weg van zijn belagers en won zijn tweede etappe in deze Tour, en de derde voor zijn ploeg. 

Sagan reageerde op Trentin, Bennett op Sagan. Magneten die elkaar in een greep hielden, waar Kragh Andersen op het juiste moment voorbij dook en het ruime sop koos. Hij durfde niet te vertrouwen op de sprintkwaliteiten van zijn ploegmaat Arndt en dat was terecht met deze samenstelling van de kopgroep. De aanval was de beste verdediging en niet voor de eerste keer in deze Tour.

Eerdere succesvolle aanvallers in de Tour waren Alaphilippe (2), Lutsenko (6), Peters (8), Hirschi (12), Martinez (13), Kragh Andersen (14), Kämna (16) en Kwiatkowski (18), naast de bergop-overwinningen van de klassementsrenners. Allemaal relatief jonge avonturiers die ook de discipline van het tijdrijden goed onder de knie hebben. Het toont aan dat de kansen op succes niet afhangen van de aanwezigheid van een sprinter of klassementsrenner in je team. Hopelijk zien we dat beeld ook in de Giro en Vuelta. Waar we zeker van zijn is dat we een aantal Tour-etappewinnaars nog terug gaan zien in de Vlaamse en Waalse klassiekers, waar ook mannen als Naessen, Van Avermaet en Stuijven hun vizier nog eens scherp zullen stellen. Punten voor het ProTour-klassement zijn dit najaar goud waard.

Vanavond maken de mechaniekers overuren om de fietsen voor morgen te prepareren. Op de één-na-laatste dag mogen eindelijk de tijdritfietsen schitteren en dat mag gerust als een kras op deze ronde worden beschouwd. Slechts één contre-la-montre past niet bij de statuur van La Grande Boucle en doet ook onrecht aan de specialisten van deze discipline. Volgend jaar minimaal twee tijdritten, of de terugkeer van het ambacht van het ploegentijdrit. Vorig jaar zag ik met eigen ogen in Brussel hoe dat een dimensie toevoegt aan de diversiteit van een drieweekse koers.

Maar eerst morgen. Ik zet in op Dumoulin voor een unieke dubbel: de overwinning op La Planche des belles Filles en vrijdag de regenboogtrui op Imola. Op goede dagen staat er geen maat op Tom de tijdrijder; ik reken op een goede week.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
17
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 18 – DOEKJE VOOR HET BLOEDEN

Drie dagen lang ging Richard Carapaz in de aanval en toch kreeg hij vandaag niet de beloning. Blijkbaar gunt Brailsford de overwinning meer aan zijn trouwe Poolse hardrijder Kwiatkowski die al jarenlang braaf de stalorders opvolgt. Die houding staat een grote renner niet. Als Giro-winnaar zou Carapaz schijt moeten hebben aan de opdrachten van de baas en, wellicht per ongeluk, zijn fiets net iets eerder over de streep moeten duwen. Scheepsrecht is in wielrennen een grondrecht.

Verder bood de etappe weinig deining. Pogacar probeerde het heel even vlak onder de top van de laatste berg, maar Roglic en Kuss counterden met speels gemak. Landa probeerde zijn appelflauwtes van gisteren te compenseren door solo ten strijde te trekken. Hij pakt ruim twintig seconden en kon daarna zijn karretje aanhaken bij het wiel van ploeggenoot Caruso. Helaas trok Kuss het elastiekje weer strak en verdween de spanning op de benen. Alleen een leegloper van Porte op het gravelpad leeg nog opwinding te veroorzaken, maar uiteindelijk kwam alles weer bij elkaar. Zelfs Wout van Aert en Tom Dumoulin kwamen nog terug in de groep van de klassementsrenners. Van Aert derde in een rit met meerdere cols; het kan allemaal in deze ronde.

Minder goed nieuws uit de Giro Rosa. In een fikse valpartij smakten onder andere Van Vleuten en Vos tegen het asfalt. Vos kwam met de schrik vrij maar Van Vleuten kwam bebloed en met één hand aan het stuur over de streep. De andere hand werd gekweld door een gebroken pols. Einde van de Giro en de regenboogtrui zal volgend weekend ook van schouders veranderen. Hopelijk zien we de spijkerharde Van Vleuten nog terug in het najaar.

Dat geldt ook voor de grenadiers van Ineos. De Tour is niet gered met de zege van Kwiatkowski en de mogelijke bollentrui voor Carapaz. Het belooft echter wel meer spanning voor het vervolg van het seizoen in de grote ronden. Een overwinning in Giro of Vuelta is noodzaak voor de miljoenenploeg en dat verhoogt de druk op Thomas en Froome. Vooral richting Vuelta wordt het speculeren welke renners uit concurrerende ploegen zullen opstappen in de laatste grote ronde van het jaar. Wie heeft er iets te winnen, of verliezen? Zien we Roglic en Pogacar nog terug in reprise, of wil Dumoulin zijn belofte van 2015 nog eens gaan inlossen? Of gaat de 40-jarige vos Valverde nog een keer all the way?


We hopen het maar, nu herfst en winter naderen en het virus nog steeds woekert. Parijs komt steeds dichterbij.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
16
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 17 – MAN TEGEN MAN

Vandaag won Miguel Angel Lopez de klim op de Col de La Loze. De Columbiaan was de beste op de grillige klim in de ijle lucht. Geen verrassing: deze klim was Zuid-Amerikaanse klimgeiten op het lijf geschreven. Ook Richard Carapaz bleef lang voorop na een solo van bijna 150 kilometer. De eerste Ecuadoriaan in de Tour moest zijn inspanningen bekopen in de laatste kilometers. Toch zorgde hij voor enig eerherstel op het bleke gelaat van de Ineos-mannen.

De laatste jaren waren we gewend aan de overheersing van de helpers van Froome en Bernal aan de kop van het peloton in de Tour. Die rol leek dit jaar naadloos gekopieerd en nog verbeterd door JumboVisma. Vandaag was dat op de laatste klim anders en leek Landa klaar om de lont in het kruitvat te steken. Bilbao en Caruso buffelden dat het een lieve lust was en rolden de rode loper uit voor hun kopman. Op het moment dat het moest gebeuren versnelde Lopez en zakte Landa door het ijs. Eindelijk was het helpers weg en met de billen bloot voor de grote tenoren. Alleen Sepp Kuss bleef lang aan de zijde van Roglic en dat gaf misschien wel de doorslag voor de aanstaande Tourzege. Pogacar probeerde tot drie keer toe het wiel van Roglic weer te vinden, maar miste net de kracht om aan te haken. Hij verloor 15 seconden op zijn oudere landgenoot en dat voelt mentaal misschien wel als meer.

Vanochtend werd duidelijk dat Egan Bernal niet meer van start zou gaan en dat was geen verrassing. De jonge Columbiaanse Tourwinnaar verloor zondag veel tijd en de rustdag zorgde niet voor verbetering. Speelde zijn rug op of had het management van Ineos te weinig grip op zijn Tourvoorbereiding? Bernal maakte lange trainingsritten van wel 300 kilometer, maar mogelijk ontbeerde het hem aan competitie en explosiviteit. Johan Bruyneel gooide nog olie op het vuur door de suggestie te wekken dat er sprake is van zakelijke scheuringen en liefdesverdriet. Allemaal mogelijke verklaringen, maar in de Giro rijdt Thomas als kopman en de Vuelta is beloofd aan Froome. Wat rest er dit seizoen voor Bernal?

Zo was het niet geheel een Colombiaanse feestdag. Ook Quintana was er al vroeg af en Uran moest Porte en Yates voorbij laten gaan in het algemeen klassement. Hopelijk krijgen we morgen nog enig vuurwerk, voordat we zaterdag echt man tegen man gaan. Eindelijk. Deze Tour kent slechts één tijdrit en dat was vooral bedoeld om de Franse renners kans te geven op een podiumpositie in Parijs. Helaas is die klassering verder weg dan ooit voor mannen als Bardet, Pinot en Alaphilippe. De tweede garnituur met Martin, Barguil en Rolland zal alleen met kunst- en vliegwerk de top-tien nog kunnen halen.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
15
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 16 – WELTMEISTER

Tagessieger!’, jubelde onze wielervriend Remko zojuist in onze groepsapp. Op een dag waar de Scorito-elite amper 100 punten kan bijschrijven, mag je victorie kraaien met onder meer Carapaz, Sivakov en Alaphilippe in je dagopstelling. Chapeau Remko en herzlichen Glückwunsch aan Lennard Kämna, de Duitse etappewinnaar. En proficat voor de jarige Wout van Aert, die vandaag 26 kaarsjes mag uitblazen.

Bij JumboVisma zal er vanavond door de renners een liedje voor Wout worden gezongen aan tafel, terwijl de ploegleiding weer een dag zonder grote zorgen kan afkruisen. Parijs komt elke dag dichterbij, met een steeds sterker wordende gele gloed rondom de Eiffeltoren. Daarna wordt de gele gloed al snel vervangen door de aanlokkende kleuren van de regenboogtrui, die eind september in Imola te verdienen valt. Pedersen en Van der Poel komen niet, maar Wout van Aert sprak zich vandaag duidelijk uit. Hij gaat voor winst en niets minder. In deze vorm behoort hij tot de topfavorieten en dat steekt de zelfbewuste Kempenaar niet onder stoelen of banken. In een jaar waarin Evenepoel en Gilbert ontbreken in de Belgische selectie, zal hij de onbetwiste kopman zijn. Dat weet ook Greg van Avermaet, die zijn gouden helm ook zo graag zou voorzien van een likje regenboogverf.

Een andere favoriet is Lennard Kämna. Hij won vandaag de etappe op klasse, talent en inzicht en troefde daarmee Giro-winnaar Carapaz af. Kämna was bij Sunweb al een groot talent maar kampte ook met depressies. Voor enige tijd nam hij afstand van de fiets en kwam daarna sterker dan ooit terug. Vorig jaar toonde hij dat al in de Vuelta en dit jaar won hij een bergetappe in de Dauphiné. Eerder deze Tour moest hij nog het onderspit delven tegen Daniel Martinez op de Puy Mary maar dat leergeld zette hij vandaag snel om in een klinkende zege.  Op deze manier compenseert hij de teleurstellende prestaties van Bora-kopmannen Sagan en Buchmann en kandideert hij zichzelf gelijk als een favoriet voor Imola.

In het Duitse team zal ook Schachmann, de winnaar van Parijs-Nice, tot de beschermde renners behoren. En het wordt ook wel weer eens tijd voor een Duitse wereldkampioen. De laatste was lang geleden: Rudi Altig in 1966. In de laatste decennia waren er nog ereplaatsen voor Erik Zabel, Stefan Schumacher en Andre Greipel, maar ook die medailles liggen onder een dikke laag stof. Dat geldt overigens ook voor de Nederlandse prijzenkast. Zoetemelk is de laatste wereldkampioen, de laatste medaille is uit 1997 van Leon van Bon. Ook voor Dumoulin geldt dat Van der Poel, Mollema en Kruijswijk ontbreken en hij de onbetwiste kopman is. En in vorm.

Max Verstappen kan hem vast bijpraten over de scherpe bochten en grintbakken. Succes verzekerd.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
13
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 15 – BEUL UIT DE KEMPEN

Zondagskind Tadej Pogacar stak zojuist de armen in de lucht. De Sloveen was zijn landgenoot Roglic de baas en realiseerde daarmee bijna een kopie van zijn overwinning van de vorige zondag. Toch zal deze zondag de herinnering ingaan als de zwanezang van Egan Bernal. De jonge Colombiaan moest al vroeg lossen op de Col du Grand Colombier en gaf zich over. Hij verschool zich niet achter een spiegelende zonnebril en keek recht de camera in. En de ogen van zijn beul: Wout van Aert.

Van Aert kende weer een topdag. De Kempenaar legde de zweep erover op de eerste kilometers van de laatste col en aan de achterzijde van het eerste groepje stond de deur open. Barguil, Quintana, Martin, Bernal: het elastiek bleek niet oneindig te zijn. Met nog negen kilometer te gaan vond Van Aert het welletjes en gaf hij het commando over aan Bennett en Dumoulin. De lange Limburger zette de cruise-control aan en liet weinig opening voor demarrages. Alleen Adam Yates mocht even voor de groep uitrijden maar zag al spoedig de zinloosheid van zijn poging in.

Van Aert liet zich uitzakken en pikte aan bij Kwiatkowski en Bernal. Zo keek de uitgepierde Colombiaan zijn eigen beul in de ogen, die ook nog eens in het laatste wiel aanpikte en tot de finish kon aanhaken. De wereld op zijn kop. Beeldt u zich dat we in februari het WK veldrijden beleven en in de finale Bernal opduikt in de modder van Oostende, om Van Aert erop te leggen in de sprint. Onvoorstelbaar. Toch gebeurde vandaag in de Franse bergen het omgekeerde.

Het betekent huiswerk en hoofdpijn voor Dave Brailsford. De jarenlange machtpositie van Sky en Ineos is overgenomen door JumboVisma, dat wellicht een nog harder regime voert en de koers volledig in zijn greep neemt. Froome vertrekt bij het Britse team, Thomas is al op leeftijd en misschien zijn mannen als Kwiatkowski, Rowe, Castroviejo en Amador niet goed genoeg meer. Het is tijd voor een verandering van aanpak en strategie. De basis van de Grenadiers goed genoeg. Bernal, Carapaz, Geoghegan Hart, Sivakov, Hatyer en Ganna kunnen fietsen; dat staat buiten kijf.

Nog even terug naar aanpak en strategie. De broers Roodhooft voeren een eigenzinnig beleid met hun ploeg Alpecin-Fenix en dat leverde dit weekend drie overwinningen op. Gianni Vermeersch won vanmiddag de Antwerp Port Epic, terwijl er dit weekend beide dagen werd gewonnen in de Tirreno. Gisteren versloeg Tim Merlier erkende sprinters als Ackermann en Gaviria. Vandaag won Mathieu van der Poel met een sterke jump in de glooiende finale.

Het is nog niet gezegd dat Bernal de sprint in Oostende gaat winnen. Daar zullen ook Merlier en Van der Poel hem het vuur aan de schenen leggen.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
12
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 14 – KRAGHPATSER

Eerder deze week haalde ik herinneringen op aan de kleine Rus Ekimov. Een dag later stak ik de loftrompet over het beleid en management van Team Sunweb na de fraaie zege van Marc Hirschi. Blijkbaar worden mijn columns goed gelezen door het team of besproken aan de eettafel. Vandaag werden teamgeest en de ultieme jump op bijna perfecte wijze gecombineerd in de finale van de veertiende etappe. Søren Kragh Andersen maakte het voorwerk van zijn ploeggenoten voortreffelijk af en was na afloop het stralende middelpunt van een echte, uitbundige teamoverwinning.

In mijn boek ‘Winnaars Zonder Zege’ roemde ik de Deen al na zijn vroege overwinning in Parijs-Nice, waar hij in de twee week van maart de tijdrit won. In dat epistel haalde ik herinneringen op aan het wereldkampioenschap ploegentijdrit voor merkenteams in 2017. In het Noorse Bergen was Kragh Andersen de grote motor van de ploeg en had moest zelfs Dumoulin hem vragen om niet te de hele ploeg uit zijn wiel en verband te rijden. Vandaag kon hij zijn kracht effectief benutten. Benoot en Hirschi hadden hun pijlen al afgevuurd in de finale en ook Alaphilippe, De Gendt en Van Avermaet haalden bakzeil in het spervuur aan demarrages. Sagan haalde opgelucht adem en trok zijn riempjes nog eens aan. Voor hij de lucht kon uitblazen schoot Kragh Andersen met een katachtige sprong langs hem heen. Met de demarrage trok hij alle lucht uit het peloton, dat het hoofd in de schoot gooide. 

Eigenlijk vraag je je af waarom teambaas Iwan Spekenbrink voor volgend jaar Romain Bardet heeft ingelijfd. Past de nerveuze Fransman wel binnen een team van vrijbuiters en jonge talenten? Ook youngsters als Eekhoff, Arensman, Dainese, Kanter en Vermaerke barsten van het talent en schromen niet om dat te etaleren. Bardet is gewend dat een heel team voor hem werkt en zijn beste jaren in de Tour had hij tussen 2015 en 2017. Dat staat haaks op de manier waarop het team nu koerst en succesvol is. Waarom laat je Kelderman gaan en Bardet komen? 

Enfin, zorgen voor morgen. Dat geldt ook voor de renners. De Grand Colombier staat op het programma en dat is een heel vervelende, lange en steile klim. In 2017 won Rigoberto Uran hier de etappe en het woord is morgen ook aan de Columbianen. Bernal, Uran, Quintana en Lopez staan op de plaatsen drie tot en met zes en meer dan ooit is het tijd voor de grote Columbiaanse Combine op de Colombier. Hopelijk lezen zij mijn column ook…

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
11
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 13 – VERKEERDE KEUZES

Morgen begint de Eredivisie en is het niet meer alleen wielrennen dat de klok slaat. Met de Tour en Tirreno is het voor de televisiekijker al een flinke aanslag op de ogen. Nu er nog gemiddeld drie wedstrijden per dag en diverse praatprogramma’s (met de return van Johan, René en Wilfred!) bijkomen, lijken de belangrijkste bijzaken van het leven de troon over te nemen. Dan volgen ook nog de zaterdagkranten en de plaagstoten via telefoon en app, waar met de wederzijdse voorspellende gaven flink de draak wordt gestoken.

Vandaag ben ik het mikpunt van spot en hoongelach. In mijn Scoritoselectie van 20 renners heb ik, met kennersblik, Martinez en Kämna opgenomen. In mijn dagelijkse team had ik ze echter in een vlaag van verstandsverbijstering buiten de basis gelaten, waardoor ze vandaag niet meededen voor de punten. Tsja, dan zijn de druiven zuur als ze uiteindelijk samen de finale van de etappe bepalen. Nog zuurder wordt het als vriend Remko, rode-lantaarndrager in onze Zwolse subpoule, vervolgens een screenshot van zijn opstelling in de app plaatst. Hij had Martinez vandaag in zijn team opgenomen en als dagwinnaar getipt. Lucky shot of kennersblik? Wie het weet mag het zeggen….

Helaas viel vandaag ook nog eens Mollema weg uit mijn ploeg. Hopelijk blijft het bij de diagnose van een gebroken pols en zit de Groninger snel weer op de fiets om nog iets van zijn seizoen te kunnen maken. Wellicht kan hij moed en hoop putten uit de snelle terugkeer van Philippe Gilbert, die volgende week alweer aan de start van een koers zal staan. Twaalf dagen geleden brak hij zijn knieschijf in de Tour; gisteren zat hij alweer meer dan vier uur op de fiets. 

Op verkeerde keuzes gesproken. Bij de KNVB is het de laatste dagen stil met betrekking tot de vacante positie van bondscoach. Dat voedt de gedachte dat directie en bestuur geen unaniem gevoel hebben bij veelgenoemde namen als Van Gaal en Ten Cate. De wedstrijden tegen Polen en Italië gaven ook het beeld van een zware erfenis die Koeman heeft achtergelaten. Het team is goed, maar misschien toch niet zo goed als we graag zouden willen. En wie heeft de macht? Van Dijk sprak zich uit al uit over Van Gaal (‘ik heb zijn naam persoonlijk niet genoemd’) en Marten de Roon ontkende dat de spelersgroep Henk ten Cate naar voren heeft geschoven. 

De KNVB is niet te benijden en de Tour gaat morgen gewoon weer door. Ik zet mijn kaarten op Thomas de Gendt.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
10
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 12 – ERFENIS

Tweemaal eerder deze Tour was Marc Hirschi al dichtbij etappewinst. In de sprint tegen Alaphilippe kwam hij te laat en tegen Pogacar en Roglic zette hij te vroeg aan. Beide keren betrof het een etappe op zondag. Vandaag bleek dat Hirschi op een doordeweekse dag over een betere timing beschikt. Met veel flair klom en daalde hij solo naar winst in de Tour en werd daarmee de opvolger van Fabian Cancellara. 

Spartacus beëindigde in 2016 zijn carrière en zijn Zwitserse erfenis werd nog niet definitief en met overtuiging opgeëist. Met regelmaat zien we renners als Schär, Reichenbach en vooral Stefan Küng door het beeld fietsen. Zelden zijn ze bepalend in de finale van een koers. Hirschi liet in deze ronde al zien dat hij het talent en karakter heeft om aanvallend te rijden en voor zijn eigen kansen te gaan. Vandaag openden Benoot en Kragh Andersen voor hem en verstoorde Nicholas Roche de achtervolging. Spekenbrink, Reef en Elijzen kunnen trots zijn op de samenwerking in hun team, die al eerder zichtbaar was in de sprinttreinen voor Cees Bol. 

Van je vrienden moet je het hebben. Soms in je wielerploeg; in mijn geval voor de wielertips. Hirschi werd al getipt door Geertjan en Pauluz. Vanmiddag attendeerde Pauluz me daar nog even fijntjes op toen de Zwitser net het hazenpad had gekozen. Pauluz is een fijnproever en zijn tijd vaak ver vooruit. Door insiders wordt hij geroemd als één van de founding fathers van de Zwolse hiphopscene. Sticks, Rico, Kubus en consorten dragen hem op handen. Zelf is hij daar bescheiden over, net als over zijn curerende functie als muzikale fijnproever bij Plato en Hedon in Zwolle. Scroll maar eens een aantal maanden terug op zijn Twitteraccount en check welke platen hij al tipte. 

Dat doet hij ook met renners. Ik kende Hirschi als kampioen van de beloften in 2018 in Innsbruck, toen hij de betreurde Bjorg Lambrecht klopte. Daarna verdween de jonge Zwitser een tijdje in de anonimiteit, om tijdens de Classica San Sebastian knap derde te worden. Dat gebeurde echter in de schaduw van een ander en nog jonger talent, Remco Evenepoel. Ik verheug me nu al op mooie clashes tussen de Belg en Zwitser de komende jaren in de finale van klassiekers op geaccidenteerd terrein.  
Van een andere vriend hoorde ik zojuist wie de manager van Hirschi is. Juist, Fabian Cancellara. Spartacus kiest zijn eigen troonopvolger.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
09
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 11 – EKIMOVJE

En zo kwam er toch nog een verrassende ontknoping in de straten van Poitiers. In de sprint was het vier op een rij met Ewan, Sagan, Bennett en Van Aert. Ewan gooide brutaal de armen in de lucht maar gaf later toe dat dit meer vanuit reactie dan vanuit overtuiging was. Van de vier wist alleen Sagan in deze Tour nog niet te winnen. De Slowaak gooide de beuk erin met een ouderwetse schouderduw tegen Van Aert, met het risico tot diskwalificatie en puntenverlies voor de groene trui. Zo graag wil Peter van die hatelijke tweede en derde plaatsen af. De jury was onverbiddelijk en keurde de kamikaze-actie na enig beraad af.

Op zes kilometer van de meet gingen we drie decennia terug in de tijd. De Oostenrijker Lukas Pöstlberger plaatste een jump en probeerde daarmee de treintjes van de sprintploegen te ontregelen. Was dat al een teken dat Sagan niet zeker was van zijn krachten, of wilde de Oostenrijker een onvervalst ‘Ekimovje’ proberen? 

In de jaren negentig had de kleine Rus uit Vyborg een patent op korte, vlijmscherpe aanvallen in het zicht van de haven. Daarmee wist hij de ploegen van de sprinters het schuim op de mond te rijden en diverse keren slaagde hij met hoge snelheid uit de greep van de hongerige meute te blijven. In dezelfde tijd wist ook Jelle Nijdam op deze manier menig rit te kapen. 

In de moderne tijd was misschien Fabian Cancellara de laatste hardrijder die een dergelijk huzarenstukje in de laatste kilometers kon uithalen. Nu ligt de focus bij de WorldTour-ploegen op de grotere kansen voor de duurbetaalde sprinters. Erkende jumpers als Gilbert en Alaphilippe moeten zich ondergeschikt maken aan Ewan en Bennett en moeten andere momenten van verrassing kiezen. Des te verrassender was het dat uitgerekend Bob Jungels en Kasper Asgreen vandaag in de achtervolging gingen en op die manier hun wagonnetjes ontkoppelden uit de trein van machinist Morkov en de groene jager Bennett.

Pöstlberger wist zich al eerder op soortgelijke wijze in de kijker te rijden. Drie jaar geleden wist de renner van Bora-Hans Grohe met een scherpe solo de eerste etappe in de Giro te winnen. Vandaag slaagde hij niet en was zijn ontregelde werk ook onvoldoende om de weg voor Sagan te plaveien. 

Het zal vanavond stil zijn aan tafel. Misschien mogen de mannen iets extra’s opscheppen bij het eten om de moraal een impuls te geven. Het bordje van ploeggenoot Gregor Mühlberger hoeft namelijk niet meer op tafel te komen nu hij vandaag moest afstappen. Als toetje zal Daniel Oss zich ontfermen over de muziek. Hij kiest voor Eagles of Death Metal. 
Morgen gaan de adelaars met hun stalen ros weer omhoog. Sagan zakt onderuit in zijn stoel.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
08
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 10 – ELITE

‘Bennett in shock na zege’ las ik enkele minuten na de finish van de etappe. Gelukkig was het geen medische shock maar een teken van opperste vreugde. De Ier sprintte in de Giro en Vuelta al naar zeges en in de eerste Tourweek kwam hij dichtbij. Dat telt niet. Je bent pas sprinter als je ook in de Tour op het hoogste podium staat. Na vandaag hoort Sam Bennett bij die elite.

Een paar honderd kilometer verderop sloeg Pascal Ackermann voor de tweede achtereenvolgende dag toe in sprint in de Tirreno Adriatico. In mijn boek ‘Winnaars zonder Zege’ liet ik deze koers nog plaatsvinden op de originele data in maart 2020. Een fragment:

De laatste jaren begon de Tirreno met een ploegentijdrit. Met een vlakke rit van 134 km werd daar dit jaar afgeweken van die mooie discipline. Met een machtige jump liet de Duitser Pascal Ackermann zien dat hij zich thuis voelt op Italiaanse bodem en dat zijn Giro-successen van afgelopen jaar geen incident zijn geweest. Met onder meer Bodnar en Oss in de trein kon de Duitser het relatief gemakkelijk afmaken tegen Viviani, Bennett, Gaviria en Colbrelli. 

Een dag later waren het dezelfde vijf mannen die de taart mochten verdelen.

Een schrijver met een vooruitziende blik. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de volgende dag Viviani liet winnen. Viviani moest deze jaargang het veld ruimen bij Deceuninck.  Levfevre bedankte de Europese kampioen voor bewezen diensten en de teleurgestelde Italiaan werd vervangen door Bennett. De Ier kwam naar de ploeg met de harde toezegging dat hij de Tour zou rijden met een bataljon aan strijders. 

Met lede ogen zal Viviani vandaag hebben gekeken naar het harde werk van mannen als Devenyns, Cavagna, Jungels, Asgreen en Morkov. Hij reed zelf dit jaar nog geen fatsoenlijke uitslag en is zich nu bewust van zijn actuele positie. Uiteraard zijn de euro’s goed bij de Franse kredietploeg maar de resultaten staan zwaar in het rood. Wellicht kan de erudiete klimmer Guillaume Martin de meubelen nog redden.

Morgen is er een nieuwe kans, zal ook Cees Bol denken. De Sunweb-sprinter heeft de beste trein in de Tour en was al een paar keer dichtbij. Wellicht mist hij het voortraject dat Bennett wel heeft doorlopen. Winnen in grote koersen, grote ronden en dan de Tour. Daarom zet ik voor morgen mijn kaarten weer op Bennett. Hij is vandaag door het glazen plafond van een Touroverwinning gegaan en blaakt van zelfvertrouwen. Zijn voormalige ploeggenoot Ackermann wint twee dagen achtereen in de Tirreno: goed voorbeeld doet goed volgen.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
07
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 9 – UNDERCOVER

Het was een Vlaamse TV-avond. Rond de klok van half tien stem ik dagelijk af op Vive Le Vélo, waar gisteravond onder meer Nico Mattan en Sven Nijs aanschoven. Het voorgerecht bestond uit de eerste editie van een nieuwe familiesoap rond de Planckaerts, gevolgd door de start van Undercover seizoen twee. De eerste reeks van deze misdaadserie was zeer succesvol op Netflix, maar de eerste vertoning vindt wekelijks exclusief plaats op de VRT. Goed voor knallende kijkcijfers.

Dat was in de middaguren ook zo. In de laatste etappe voor de rustdag kreeg niemand rust. Een spervuur aan demarrages leidde alleen tot de aangekondigde afstap van Fabio Aru. In 2017 werd de Italiaan nog vijfde in het eindklassement en won hij een steile finaleklim op La Planche des Belles Filles. Met ruim drie miljoen als jaarsalaris schijnt hij nog steeds één van de bestbetaalde renners in het peloton te zijn. Gekoppeld aan zijn trotse Italiaanse inborst maakt hem dat niet de meest geschikte helper voor Tadej Pogacar, die hem als kopman heeft afgelost bij het team van de Emiraten. De Sloveen pakte de overwinning en liet zien dat hij bergop amper te beteugelen is.

Bergaf was Marc Hirschi de beste. De jonge Zwitser van team Sunweb pakte veel tijd in de dalende stukken en deed dat zeer overtuigend. Net als vorige week zondag miste hij de dagwinst door een verkeerde timing in de sprint. Zijn imago als dark horse heeft hij nu definitief naast zich neergelegd en voor de komende jaren is hij een gevaarlijke klant in alle hellende klassiekers. Hulde voor mijn vrienden Pauluz en Geertjan, die hem reeds dit jaar in hun Scorito-klassieker-team hadden opgenomen. Het oog van de meester maakt het paard vet…

Volgend jaar krijgt hij Romain Bardet als kopman voor de Tour. Bardet laat zich amper zien en is de undercover-rider. Hij rijdt zuinig, verliest weinig, wint niets, maar staat op 30 seconden op de vierde plaats. De Franse pers duikt op Pinot, Cosnefroy en Martin, die nog net twee seconden beter staat in het klassement. Eindelijk rust en schaduw voor Bardet, die als een asperge gedijt in het donker. 

Vandaag is het rustdag en verplaatsing. Tijd voor de pers, een goed boek of een serie. En vanavond Nederland – Italië, met een glansrol voor Donny van de Beek. Wie rijdt er eigenlijk met rugnummer 34 in de Tour? Juist, Pierre Latour.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
06
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 8 – STERKE SCHOUDERS

Je had Renault, Raleigh, Telekom, US Postal en Sky. In de Tourhistorie waren dit ploegen die geen ander naast zich duldden en het peloton hun wil konden opleggen. Sterker nog; soms werd de hele koers in een ijzeren wurggreep genomen en lam gelegd. Gisteren wilde JumboVisma graag laten zien dat zij die rol hebben overgenomen. Iets te graag en gretig; de ploeg sprak voor haar beurt en werd daar hard voor gestraft.

Martin, Grondahl, Van Aert, Gesink, Bennett, Kuss. Zes medewerkers die tempo kunnen rijden voordat Dumoulin en filiaalchef Roglic de kassa kunnen opmaken. Met de verre vluchters die meer dan tien minuten uit het vizier waren leek er gisteren geen vuiltje aan de lucht. Yates rijdt in het geel dus zijn ploeg is het aangewezen team om het tempo in het peloton te bepalen. Voor JumboVisma was er geen reden om te gaan rijden, tenzij Roglic en Dumoulin zich oppermachtig zouden voelen. Dat leek en bleek niet het geval, dus kwam het idee om te gaan rijden dan uit de volgwagen? Zijn Zeeman en consorten dan zo slim, en wij zo dom?

De laatste jaren is wel bewezen dat het niet altijd de aanval is waarmee je een grote ronde wint. Continue volgen, geen tijd verliezen in de aankomsten bergop, niet vallen en toeslaan in individuele tijdritten of wanneer zich een buitenkansje voordoet. Het is Roglic en Dumoulin op het lijf geschreven, als excellente chronospecialisten en oplettende roofdieren. Misschien is het huidige succes iets te groot en wil men dat nog verder uitvergroten en etaleren. Anders valt niet te verklaren waarom men gisteren op kop ging rijden. En dan ook nog eens op een dag dat het tankje van Gesink, Bennett en vooral Kuss sneller leeg was dan de dagen ervoor. Dumoulin voelde zich genoodzaakt om zich op te offeren voor Roglic, die zelf als een vis op het droge kwam te spartelen toen hij zijn jonge landgenoot Pogacar niet kon volgen. Roglic hapte naar adem, keek vertwijfeld om zich heen en hoorde ook even niets meer in zijn oortje.

Natuurlijk blijft de supermarktformatie hét team van het seizoen en dat krijgt de komende weken nog klinkende vervolgen. Hopelijk houdt ook de leiding het hoofd koel en blijft iedereen rustig en in zijn rol. Op La Plance des Belles Filles worden de prijzen verdeeld tijdens de tijdrit op de één-na-laatste dag. In Parijs kan men daarna in het geel de Champs- Elysées opdraaien en kan Wout van Aert zijn hattrick voltooien. Rustig blijven: het zijn sterke schouders die de weelde kunnen dragen.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
05
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 7 – WHY SO SERIOUS?

Gisteren was zo’n dag in de Tour dat je denkt ‘Thank God for Eurosport’. Al vroeg in de etappe zette Bora zich op de kop en voltrokken zich bepalende scheuringen in het peloton. Het leek de dag van Peter de Grote te worden. Dat werd het niet. Een eerste steek onder water kwam van Matteo Trentin bij een tussensprint en Sagan reageerde als door een adder gebeten. Zijn gif was daarna op. In de finale maakte hij verkeurde keuzes en schoot hij uit zijn pedaal. In de verte zag hij die dekselse Jumbo-man de handen in de lucht gooien. Met een gezicht op onweer moest hij verplicht nog de groene trui ophalen op het podium.

Achter de schermen kwam hij Wout van Aert tegen. De Belg boekte zijn tweede overwinning en deed dat uitgekiend en op klasse. Hij kijkt goed, heeft de aankomsten goed geanalyseerd en durft lang te wachten. Dat gaat ook iets makkelijker als je met je seizoenspalmares het beste jongetje van de klas bent. Even later liep Sagan Bernal tegen het lijf. Hij droeg een witte trui. Sagan keek nog een keer en dacht er het zijne van: een Tourwinnaar die de trui van beste jongere krijgt? Het liefst was hij in een auto gestapt en met gierende banden naar huis gereden; ver weg van dit crazy circus.

Dat kan niet. ’s Avond rinkelde de telefoon op de kamer van Sagan en het was niet zijn lief of zijn broer Jiri. Het was de head honcho van de sponsor. Deze keer blafte de Duitse baas niet in de hoorn hoe boos hij was dat het harde werk van de ploeg niet was afgemaakt door de bestbetaalde renner van het peloton. De keukenboer gooide het over een andere boeg en probeerde Sagan moed in te spreken. Toen het gesprek was afgelopen keek Sagan nog een minuut naar het scherm. Daarna gooide hij zijn telefoon keihard tegen de muur.

Even later klonk er harde rockmuziek op zijn kamer. Sagan laat zich door niets en niemand de wet voorschrijven. En wat is nu erger: nog geen etappeoverwinning of een Duitse baas die je moed inspreekt? Met een bulderende glimlach zette Peter zijn gettoblaster nog een standje harder: why so serious?

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
04
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 6 – COLUMBIAANSE KOFFIE

Wielrennen begint op voetbal te lijken. Na het einde van je carrière is iedereen bang voor het zwarte gat en klampt zich angstvallig vast aan het wereldje waar je 15 tot 20 jaar onderdeel van bent geweest. Ploegleider, chauffeur, gastheer voor de sponsoren, vertegenwoordiger van fietsenmerken of analist voor radio, tv of een krant. Of beide, zoals Danny Nelissen, die de NOS en Shimano dient voor een dubbele boterham. 
Gisteren verscheen ook oud-renner Aleksandr Vinokourov weer eens in beeld als ploegleider van winnaar Lutsenko. Merkwaardig hoe verdachte figuren toch telkens weer een plek weten te vinden in de sport en daarin bepalend zijn voor het hier en nu.

Gisteren begeleidde Vinokourov zijn Astana-pupil Lutsenko naar zijn eerste Tour-overwinning en dat deed de 27-jarige renner op indrukwekkende wijze. In een vluchtersgroep met louter hardrijders bleef hij over en op de laatste glooiende hellingen schudde hij zijn medevluchters één voor één af. Daarmee loste hij zijn ploegleider af als laatste en enige Kazach die een Touretappe op zijn naam heeft staan. Daar zal Vino niet om malen; het zou verdikkeme eens tijd worden dat er renners uit zijn ploeg zijn voorbeeld gaan volgen en hun torenhoge salarissen in klinkende overwinningen converteren.

De oude baas was daar zelf een meester in en hij was ruimhartig. Bij twee van zijn grootste overwinningen liet hij naar het schijnt zijn medevluchters delen in het financiële gewin. Na zijn overwinning in Luik-Bastenaken-Luik schijnt hij een mooi bedrag beloofd (en overgemaakt?) te hebben aan Kolobnev. Tijdens de Olympische wegwedstrijd in London in 2012 was het opzichtiger: de betere sprinter Rigoberto Uran keek opzichtig de verkeerde kant op en gaf op die manier Vinokourov vrij baan om de gouden medaille af te halen. Wat zou hij ervoor betaald hebben? 

Uran maakt als renner nog immer deel uit van het peloton en de twee zullen elkaar met regelmaat tegen het lijf lopen bij de start van een koers. Zou dat ongemakkelijk of hartelijk zijn? Ik zie Vino dan nippen aan een espresso en tegen Uran zeggen hoe hij geniet van de exquise kwaliteit van Colombiaanse koffiebonen. Uran zegt niets en laat zijn beste glimlach zien. Hij kan van de dollars uit London zijn familie onderhouden en heeft diverse investeringen gedaan die meer geld opleveren dan een Olympische titel. Zou hij ook koffiebonen verbouwen?

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
03
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 5 – OP VAN AERT STAAT GEEN MAAT

Ongemerkt was ik al twee keer in slaap gedommeld tijdens de status quo-etappe op deze zonnige woensdagmiddag. Naast me lag de VI waar op de achterpagina het hoofd van Kees Jansma staat afgebeeld, die voor het voetbalweekblad  ‘iets op YouTube gaat doen’. Ik pak mijn iPad en controleer mijn dagopstelling in Scorito; alle sprinters staan erin en met gerust hart kan ik nog een banaantje eten voordat de finale gaat beginnen. Nog 70 kilometer. Volgens NOS.nl ligt Grapperhaus onder vuur; moet de Tweede Kamer dan voor vuurwerk zorgen vandaag?

Anderhalf uur later is er van slaap geen sprake en zorgt een Belgisch wonderkind voor verbazing en bewondering. WOUT VAN AERT; zijn naam mag in kapitalen worden geschreven. Waar iedereen al twee jaar sprak van Evenepoel dit en Van der Poel dat, ontwikkelde de meervoudig wereldkampioen in het veld zich tot een ware mastodont en allesvreter op de weg. Gisteren reed hij het ganse peloton in het rood door vijf minuten lang bergop de forcing te doen voor Roglic en Dumoulin. De Sloveen maakte het af maar de helm ging diep af voor het ongekende beulswerk van Van Aert. 

Vandaag leek het spek voor de bek voor de echte sprinters. Alle duurbetaalde haantjes maakten zich al op om de bloemen op te halen: Bennett, Sagan, Ewan, Viviani, Coquard, Nizzolo, Trentin, Hofstetter. Slechts Sunweb slaagde erin een fatsoenlijke trein op te zetten en Cees Bol in ideale positie te manouvreren. De jonge Nederlander slaagde bijna. 

Van Aert won echter zijn tweede massasprint in de Tour, na zijn overwinning van vorig jaar. Met de overwinning in de ploegentijdrit in Brussel in 2019 staat zijn teller op drie overwinningen in twee Tours. Zijn palmares in de zomer van 2020 is nog indrukwekkender met zijn zeges in Strade Bianche en Milaan-San Remo. En passant werd hij ook nog Belgisch kampioen tijdrijden en won hij een etappe en het puntenklassement in de Dauphiné. 

Morgen zijn de frieten en steaks in de aanbieding bij Jumbo; hét feestmaal voor iedere Vlaamse winnaar in de Tour. Frank Lammers zal het met plezier aanprijzen in zijn iets te krappe wielertruitje, voordat hij zondag weer verandert in Ferry. 
Wout checkt nog een keer zijn versnelling. Donderdag staan er drie cols te wachten en zal hij alle klassementsmannen naar adem doen happen. Vrijdag is er een heuveletappe die eindigt in het department Tam. Juist, in die regio legde Wout vorig jaar Viviani, Ewan, Mattews en Sagan erop en pakte hij zijn eerste zege in de Tour. 

Hopelijk hebben de inkopers van Jumbo voldoende frieten en steaks ingeslagen.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
02
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 4 – OUDE HELDEN EN FRIS BLOED

Op dag vier van de Tour was de eerste finish bergop getrokken. Alle tenoren zongen keurig hun partij mee in de beklimming naar Orcières-Merlette. Slechts Guillaume Martin waagde zich aan een solo. Roglic manifesteerde zich als dirigent, pakte met speels gemak de Fransman terug en nam op de streep de overwinning en bonificatie. JumboVisma ligt nog steeds op koers voor het geel in Parijs.

Orcières-Merlette heeft een geweldige historie als finishplaats van Touretappes. Steven Rooks won er in 1989 een tijdrit in de Tour. Uiteraard bergop, maar de lange Noordhollander stond niet bepaald bekend als tijdrijder. Die dag was hij sneller dan erkende chronorijders als Indurain en LeMond. For the record: Fignon was die dag 47 seconden langzamer dan de Amerikaanse tourwinnaar. 

Orcières-Merlette heeft echter nog veel meer faam door de Tour van 1971. Op die dag reed de Spanjaard Luis Ocana alles en iedereen aan gort op de Zuidfranse berg. Van Impe bleef met ruim vijf minuten nog in de buurt, maar Merckx kreeg er mogelijk de grootste oorwassing in zijn carrière. De Belg won weliswaar deze Tour, maar op Orcières-Merlette gaf hij 8;42 minuut toe op de ontketende Ocana. Jarenlang waren het gezworen vijanden. Pas jaren later nam Ocana het initiatief om de strijdbijl te begraven.

De grootste winst voor JumboVisma werd gisteren misschien wel gemaakt tijdens een koers in Italië. Daar eert men oude helden met een eigen wielerweek: Coppi e Bartali. De eerste etappe werd daar in een sprint gewonnen door Olav Kooij. 18 jaar, zojuist een profcontract getekend en pas volgend jaar in de WorldTour-ploeg van de gele brigade. Hij liet in de straten van Gatteo volwassen mannen als Hayter, Bauhaus en Pasqualon achter zich en geldt gelijk als de natuurlijke opvolger van Groenewegen.

Waar vroeger renners enkele jaren bij de beloften reden of in pro-continentale teams lijkt leeftijd nu geen maatstaf meer. Goed genoeg is oud genoeg. Evenepoel, Pogacar, Hirschi, Ardila, Almeida, Bagioli. In de tijden van Post en Godefroot moesten ze bidonnen halen en bij het eten wachten tot de kopmannen hadden opgeschept. Nu eten ze met speels gemak en gezonde brutaliteit het bordje leeg van wereldkampioenen en erkende ronderenners.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
01
sep

TOUR DE FRANCE – DAG 3 – COMEBACK

De laatsten zullen de eersten zijn. In veel sporten is het omgekeerde principe ondenkbaar. Zie je RKC al als trotse leider van de Eredivisie of Epke Zonderland die als laatste eindigt als een gevallen Lord of the Rings? Caleb Ewan kwam zondag als laatste renner in koers over de streep in Nice en een dag later kraaide hij victorie in Sisteron. 

Overdag werd het beeld urenlang gevuld door de veredelde Franse fietskoerier Jeremy Cousin (@paulvantveer). In een ouderwetse wandeletappe kon deze renner urenlang het shirt van Total Direct Energie uitventen en kreeg hij uiteraard de prijs voor de strijdlustigste renner. In de straten van Sisteron probeerden Sunweb en Deceuninck het met sprinterstreintjes maar waren parcours- en meteorologische kennis doorslaggevend. Ewan kwam pas laat uit het pak en had op die manier geen last van de wind op kop. Met een machtige slalom wist hij uit schijnbaar verslagen positie het maximale resultaat te halen. 

‘S Avonds schoof Tom Boonen aan bij Vive Le Vélo en dat uurtje was spannender dan de hele middag. Mede-tafelgast Marijn de Vries kreeg twee keer de wind van voren. Eerst toonde zij zich enthousiast over het zelfsturende team van Trek Segafredo dat in koers bepaalt voor welke sprinter men die dag gaat fietsen: Theuns, Stuijven of Pedersen. Geen vooraf aangewezen kopman of een directieve ploegleider, maar renners die zelf bepalen. Boonen was resoluut: leuk bedacht, maar het gaat niet werken. Niet voor niets was hij jarenlang zo succesvol geweest met een minutieus voorbereide sprinttrein; elk detail telt.

Daarna roerde Karl Vannieuwkerke een ander onderwerp aan: de vermeende comeback van Boonen. Tom wilde er niet veel over zeggen, aangezien het format van zijn comeback mogelijk nog van pas zou kunnen komen voor een andere coureur. Zonder al teveel woorden werd duidelijk dat het om een tv-format gaat, waarin een ex-coureur terugkeert in het peloton. Geen Boonen; dan maar Cancellara?Marijn de Vries gaf aan dat zij het onmogelijk achtte om terug te keren in een peloton waarin het niveau in de laatste vijf jaar nog was toegenomen. ‘Toegenomen?’, riposteerde een verbaasde Boonen; ‘ik denk dat het niveau eerder is gedaald.’

Na deze twee oorwassingen door Boonen besloot Marijn de positie van fangirl in te nemen, om te voorkomen dat haar optreden in dit Vlaamse avondprogramma beperkt zou blijven tot deze ene avond. Ze besloot de voeten van Tom te kussen door een anekdote over Parijs Roubaix te vertellen, waar ze ooit als journalist na de koers zijn handen had gelezen. Waar andere coureurs flink ingepakt, met handschoentjes en blaren op de handen over de streep kwamen, ging Boonen met blote handen de strijd aan. Na de koers zagen zijn handen er nog netjes uit, alsof hij zojuist uit de manicuresalon kwam lopen. Jaja, dat moment wist Tom zich ook nog goed te herinneren en hij lachte als een superster in zijn beste dagen.

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
31
aug

TOUR DE FRANCE – DAG 2 – CLUBLIEFDE

Op de tweede dag was alles bij het oude. Geel, groen en wit bungelden in de staart van de koers en voorin toonde Alaphilippe zijn uitzonderlijke talent en inhoud. De Franse klasbak is de vertegenwoordiger van het aanvallende rijden en dat loont. Daarnaast is hij het schoolvoorbeeld dat clubliefde loont. Zijn jarenlange verbond met Patrick Lefevre gaf gisteren weer een felblauwe kleur op de bleke muiltjes van de gedemoraliseerde krijgers van ‘The Wolfpack’.

Lefevre sprak de laatste weken vooral in medische termen en metaforen van hoop op herstel. Zijn sprinterstalent Jakobsen vocht in een Pools ziekenhuis voor zijn leven terwijl zijn oogappel Evenepoel over de kop vloog in de Ronde van Lombardije. Dat was niet de seizoensstart waar de éminence grise op had gehoopt en gerekend. Zijn tranen van opluchting na de winnende sprint van Julian Alaphilippe waren dan ook het vocht van opluchting, blijdschap en dankbaarheid. Die dankbaarheid richtte de winnaar tot de hemel, waar zijn vader sinds twee maanden toekijkt; noch immer zijn grootste fan en vriend. Leven en dood zijn nergens zo verbonden als in de koers. 

In de avonduren kondigde Michael Matthews aan dat hij en Sunweb hun overeenkomst met wederzijds goedvinden voortijdig zullen beëindigen. De Australiër voelt zich niet langer thuis in een talentenploeg die zich niet meer kan of wil opofferen voor een sprinter die de rol van onomstreden afmaker minder frequent in klinkende resultaten weet om te zetten. Eerder al kondigde Sunweb de komst van Bardet aan, wiens positie als grootverdiener bij AG2R komend seizoen wordt overgenomen door Greg van Avermaet. De ene Yates naar Ineos, Oomen naar JumboVisma, Kelderman naar Bora, Froome naar Israel; de transfercarrousel in wielerland steekt de voetbalwereld naar de kroon.

Natuurlijk doet Lefevre ook aan transferpolitiek, maar als geen ander weet hij ook renners lang aan zich te binden. Zowel op de weg als in de begeleiding, waar mannen als Yvan Vanmol en Wilfried ‘Fitte’ Peeters eerder als familie dan collega’s voelen. Oudere winnaars als Museeuw, Boonen en Gilbert gunt hij een afscheid door de voordeur. Voor jonge talenten als Evenepoel, Bagioli en Almeida is hij een harde leermeester. Dat was hij ook voor Alaphilippe, die hij begeleidde van talent, klassiekerwinnaar tot etappezeges in grote ronden. En vorig jaar een langdurige gele trui. Die trui kreeg hij gisteren ook. Hij moest ‘m wel zelf aandoen. 

Tour de France - dag 1 - Het oliemannetje
30
aug

TOUR DE FRANCE – DAG 1 – HET OLIEMANNETJE

De eerste Tourdag levert altijd stress en bijzondere verhalen op. Vorig jaar gleed de gedoodverfde winnaar Groenewegen onderuit in de straten van Brussel en wist ploegmaat Teunissen toch het geel op te eisen voor Jumbo-Visma. Gisteren wist Jumbo-Visma op geheel andere wijze de hoofdrol op te eisen: als orkestleider van een glijdend peloton en geleider van een verrassende overwinning voor een ploeg uit een oliestaat. 

In de ochtend en vroege middag was er nog weinig aan de hand. De internationale dameselite probeerde elkaar op klasse, inhoud en ervaring de loef af te steken. Dit keer slaagden Van Vleuten en Vos daar niet in en ook new kid Demi Vollering moest het hoofd buigen voor Lizzie Deignan. Daarna kwamen de mannen op het parcours en moesten late lunchers een veilig heenkomen zoeken aan de Promenade des Anglais. De regen kwam met bakken uit de lucht en veranderde de Tour in een uitzending van Ter land, ter zee en in de lucht. Alleen het commentaar van Jack van Gelder ontbrak. 

Misschien was de variant ‘blij dat ik glij’ nog meer van toepassing. Diverse renners raakten op onvrijwillige manier in contact met het spekgladde asfalt door een mengsel van regen, olie en zeepsop. Als eerste slachtoffers kunnen Raphael Valls en John Degenkolb al na één dag naar huis. Misschien kunnen ze boodschappen doen bij de Jumbo waar de boter blijkbaar in de aanbieding is. Tony Martin legde het peloton stil vanwege het glijgevaar en Robert Gesink sprak schande van het ledigheid van de UCI. Wellicht een voorbeeld van de selectieve verontwaardiging die de wielerwereld zo rijk is: in Polen en Lombardije stond de stem van Jumbo op fluisterstand. 
Tom Dumoulin nuanceerde. Hij weet dat hij over twee weken gas gaat geven als Bernal en Pinot onderuit gaan in de haakse bocht van een afdaling. Op dag-1 is iedereen nog vriend; met Parijs in zicht lonkt de verzilvering van een halfjaar focus en voorbereiding en telt iedere seconde.

Tony Martin was vandaag het ‘oliemannetje’ voor Alexander Kristoff. De ervaren Duitser legde de koers stil en gaf de sprinters de gelegenheid om zich optimaal op te laden voor hun eerste strijd. Dat vervolgens een bijna vergeten Noorse renner wint die uitkomt voor een ploeg uit een oliestaat is misschien wel ironisch. Al zit er in Kazachstan ook voldoende olie in de grond zou je denken. Dat kon niet voorkomen dat hun Colombiaanse troef Lopez met slippende banden onderuit gleed tegen een verkeersbord.
In Manchester denkt Guardiola ook over een oliemannetje; dat kleine ventje dat zijn contract wil inleveren in Spanje en zand in de motor van Koeman strooit. 

De dag van de vallende renners - Blog Winnaars Zonder Zege
15
aug

DE DAG VAN DE VALLENDE RENNERS

De dag begint met het bericht dat Bernal last heeft van zijn rug. Daarna volgen verontrustende berichten over valpartijen van Buchmann en Kruijswijk die beiden de Dauphiné moeten verlaten. Zelfs de onaantastbare Primoz Roglic kwam met een gescheurde broek aan de finish; het lot treft ook winnaars.
Amper bekomen van de schrik zien we in de Ronde van Lombardije de val van een topfavoriet in de afdaling van de Muro di Sormano. Remco Evenepoel verdwijnt met een vlekkeloze salto in het skoekeloen en laat ons hart een paar slagen overslaan. Als slotstuk snijdt een Italiaanse dame op onverschrokken wijze de bocht af voor Maximilian Schachmann, die in volle vaart op de zwarte auto knalt. 15 augustus 2020 is de dag van de vallende renners.

Uiteraard werd er ook hard gereden op de Italiaanse cols en nog harder in de technische afdalingen. Trek-Segafredo leek in de finale de beste kaarten in handen te hebben met Nibali, Ciccone en Mollema, de titelverdediger. De mannen uit Messina en Groningen moesten het afleggen tegen de Deense alleskunner Fuglsang. Op de laatste klim schudde hij met speels gemak zijn medevluchters Vlasov en Bennett van zich af en reed onbedreigd op zijn tweede klassieke overwinning af. Mollema eindigde kort en ook Van der Poel reed top-tien; prestaties van formaat. Maar toch overheerst het gevoel van val en pijn.

De chutes van Kruijswijk, Buchmann, Evenepoel en Schachmann zijn niet de eerste valpartijen van dit seizoen. De dramatische beelden van Groenewegen en Jakobsen in de Ronde van Polen willen we graag zo snel mogelijk vergeten. Misschien willen we allemaal te graag, te hard en te snel na maandenlang verplicht huisarrest. In dat opzicht gaan we voorbij aan de druk en stress die de start van een in elkaar gefrommeld seizoen van drie maanden opleveren. De renners hebben als koeien een half jaar te lang op stal gestaan; ze zien en voelen het prikkeldraad en de stroom niet die de afrastering vormen. Sterker nog; ze worden er doorheen gejaagd door de druk van het moeten presteren. Organisatoren, sponsoren, ploegleiders, media, tv-gelden, publieke opinie. 

Ik had me verheugd op een monumentale en unieke middag van de Ronde van de Vallende Bladeren. Wie bedenkt de straf om deze wedstrijd op een snikhete nationale feestdag in augustus te verrijden? Lombardije hoort in oktober en de Tour in juli; hoeveel rampspoed staat ons mogelijk nog te wachten? 
Morgen steken we een kaarsje op voor Remco, naast het kaarsje voor Fabio. En die dame in haar zwarte auto levert haar rijbewijs in tijdens de wekelijkse biecht bij meneer pastoor. 

Schachmann haalt opgelucht adem.

08
aug

TIME IS ON YOUR SIDE

Een jaar geleden draaide Wout van Aert zich thuis in bed om. Met een van pijn vertrokken gezicht strompelde hij ’s nachts naar het toilet. De koers leek ver weg en hij richtte zijn pijlen op een terugkeer in de Tour de France van 2020. De Tour die hem in 2019 winst bracht, maar ook pijn en verdriet. Vandaag bracht die Tour hem zijn tweede grote overwinning binnen zeven dagen en glimt het eerste monument op zijn schoorsteenmantel.

Milaan-San Remo is het laatste monument dat ontbreekt in de collectie van Philippe Gilbert. De grootste klassieke Belgische renner van de laatste jaren won vier van de vijf grote klassiekers en was erop gebrand om vandaag zijn slag te slaan. In de eindfase probeerde de Lotto-renner nog op het wiel van de twee vluchters te geraken. Symbolisch gooide hij het hoofd in de schoot toen dat niet lukte. Het was een vorm van abdicatie en overdracht. De nieuwe koning van België heet Wout van Aert. 

Waar de tijd in het nadeel gaat tikken voor Gilbert (38) heeft Van Aert (25) de tijd aan zijn zijde. Na zijn ernstige blessure duurde het lang voordat hij zijn eerste rondjes op de fiets kon maken. Pas bij de laatste koersen in het veld liet hij zien dat hij op de weg terug was, maar nog niet op niveau om in de voorjaarsklassiekers bepalend te kunnen zijn. Zonder het vermaledijde virus was hij mogelijk niet eens aan de start gekomen van koersen als Strade Bianche en Milaan-San Remo. Dat doet echter niets af van twee zeer imponerende overwinningen. Solo en in een sprint-a-deux; het tekent de kracht van een renner die meerdere wapens in zijn arsenaal heeft. 

Hoe de tijd zich in het voordeel van Van Aert gaat ontwikkelen, kunnen we in het vervolg van het seizoen gaan ervaren. Niemand zal verbaasd zijn als de Vlaamse coureur in het najaar nog een dubbelslag zal slaan in koersen als Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, die hem op het lijf zijn geschreven. Voorlopig kan de nieuwe koning van de koers niet meer stuk.

01
aug

IJSBOERKE

Vanochtend haalde ik de zaterdageditie van de NRC in alle vroegte uit de bus. Op de achterpagina van het voorste katern was Youp van ’t Hek weer scherp en moest ik lachen om een kort stukje over spreekwoorden en gezegden, waarin de katholieke woorden ‘preken voor eigen parochie’ werden aangehaald. In de late namiddag voegde Wout van Aert daar de gevleugelde woorden ‘driemaal is scheepsrecht’ aan toe. In zijn eerste woorden na zijn overwinning benoemde hij zijn twee eerdere derde plaatsen in Strade Bianche. En passant noemde hij zijn nog jonge leeftijd (25), om maar aan te geven wat er nog in het vat zit voor de komende jaren.

Van Aert benoemde in zijn eerste woorden ook zijn focus van vandaag: hydrateren en koelen. Ik beeldde me een zak met ijsklonten in, onder de koerstrui en in de nek. Het ijs deed me met een nostalgisch gevoel denken aan IJsboerke, een Vlaamse wielerploeg uit de jaren zeventig. Erkende coureurs als Walter Godefroot, Rudy Pevenage, Ludo Peeters en Didi Thurau reden voor de équipe van deze roomijsproducent. Ook Theo de Rooij en Peter Winnen reden voor de ploeg, voordat het tricot in 1981 werd versierd met een andere merknaam: Capri-Sonne.

Het voorgerecht was vandaag van hoog niveau. Annemiek van Vleuten reed in haar regenboogtrui (zeer toepasselijk vandaag) onbedreigd en trots naar de overwinning. Weliswaar deed ze dit na een indrukwekkende inhaalrace van achteruit de koers, maar in de scherp oplopende straten van Siena was haar Spaanse medevluchtster geen partij. Favoriet zijn en winnen; dat zijn de échte kampioenen.Die gedachte speelde nog door mijn hoofd tijdens de koers van de mannen. Ik appte naar mijn wieleramigo’s Pauluz, Remko en Geertjan dat ik verwachtte dat vandaag niet de sterkste renner ging winnen. In de kopgroep zaten weliswaar sterke renners als Fugelsang, Bettiol, Formolo en Schachmann, maar allen zijn het geen echte afmakers met een killersinstinct en groot palmares. Greg van Avermaet is dat wel maar wellicht is bij de sympathieke Vlaming (34) het beste er wel af. Hij trapte op de rollers in de virtuele Ronde van Vlaanderen ruim 500 Watt gedurende twintig minuten; hoed af. In de echte competitie met stof en warmte legde hij vandaag als eerste het hoofd in de schoot tijdens de finale. Misschien te weinig ijs in de nek.

Ik vergiste me in Wout van Aert. Hij won veel in de modder en was vorig jaar ook succesvol in de Tour, maar vanmiddag bekroop me de gedachte dat hij misschien wel nooit een grote klassieker op de weg zou winnen. Altijd in de finale en erbij met beslissende ontsnappingen, maar misschien net te weinig afmaker in vergelijk tot Alaphilippe, Sagan en eeuwige rivaal Van der Poel.Wellicht kan Wout goed gedachten lezen en nog beter logenstraffen. Hij liet alle koplopers hun kruit verschieten en plaatste daarna op een hellende strook de beslissende cartouche. Hoezo geen afmaker? IJskoud de beste in het snikhete Siena.